Η Ισορροπία της Ακινησίας

@Φώτη Γεωργουλέ

Αν ένας εξωγήινος μας παρατηρούσε από το διάστημα, θα έμενε άναυδος με την εικονική πραγματικότητα στην οποία ζούμε. Κόμματα και Mέσα ενημέρωσης καταγγέλλουν κάθε μέρα την πώληση της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου. Δεν έχει πουληθεί ούτε ένα οικόπεδο. Όχι να πουληθεί, δεν έχει καν ενοικιαστεί ένα ακίνητο απ’ αυτά που ρημάζουν. Όχι να ενοικιαστεί, δεν έχει γίνει ούτε μια μετεγκατάσταση δημόσιας υπηρεσίας σε ακίνητο δημοσίου από τα πανάκριβα γραφεία που νοικιάζουν. Ούτε μία. Το δημόσιο με την τεράστια ανεκμετάλλευτη περιουσία πληρώνει 200 εκατομμύρια το χρόνο ενοίκια και εισπράττει 20.

Κι όμως, ο Αλαβάνος ζητάει τη σύσταση Προανακριτικής επιτροπής για να εξετάσει το σκάνδαλο πώλησης της ακίνητης περιουσίας. Θα είναι η πρώτη Εξεταστική επιτροπή που θα εξετάσει τη σκέψη. Η ελληνική πολιτική τάξη δεν φοβήθηκε ποτέ τη γελοιότητα. Γιατί ξέρει ότι η δικιά της πραγματικότητα είναι η εικονική, η πραγματικότητα των συνθημάτων.

Κόμματα και Μέσα ενημέρωσης καταγγέλλουν το «ξεπούλημα των ασημικών», την εκποίηση των περιουσιακών στοιχείων του κράτους. Δεν έχει γίνει ούτε μια ιδιωτικοποίηση. Δεν έχει πουληθεί ούτε μια μετοχή. Ο κρατικός συνδικαλισμός απεργεί μέρα παρά μέρα με το σύνθημα «μας παίρνουν τη δουλειά, το ψωμί, τη ζωή μας». Γιατί έχουν φτάσει αυτοί οι καλοί άνθρωποι στα όριά τους, απειλείται η ζωή τους; Όχι απλώς δεν έχει απολυθεί κανείς και καλώς νομίζω δεν έχει απολυθεί, αλλά δεν έχει γίνει ούτε μια μετάθεση ούτε ενός δημοσίου υπαλλήλου από μια μη χρήσιμη υπηρεσία σε μια παραγωγική θέση. Για τις μεταθέσεις 1.440 υπαλλήλων της συγκοινωνίας από μια δημόσια υπηρεσία σε άλλη, εξοντώθηκε η Αθήνα επί 3,5 μήνες. Οι εργαζόμενοι της Ολυμπιακής περιμένουν ακόμα, δυο χρόνια πληρώνονται χωρίς να εργάζονται. Δεν ξέρουν ούτε πόσους δημόσιους υπαλλήλους έχουν ούτε πόσο τους πληρώνουν. Έκαναν την απογραφή στο στενό δημόσιο τομέα και μόλις έφτασαν στον ευρύτερο, τρόμαξαν και σταμάτησαν. Ενιαία Αρχή πληρωμών θα εφαρμόσουν από το 2012, τρία χρόνια δηλαδή μετά τις εκλογές.

Δεν ξέρουν πόσα είναι τα έξοδα του κράτους. Το έλλειμμα του 2010 έχει αναθεωρηθεί 3-4 φορές. Κάθε μήνα, ένα νοσοκομείο, ένας δήμος, θυμάται ότι χρωστάει ακόμα ένα δάνειο. Οι μισοί φορείς ακόμα και σήμερα δεν αποστέλλουν στατιστικά στοιχεία. Πανεπιστήμια, νοσοκομεία, δήμοι, ταμεία, συνεχίζουν τη σπατάλη χωρίς αύριο. Από τις δεκάδες χιλιάδες φορείς ανακοίνωσαν με τυμπανοκρουσίες την κατάργηση λίγων μετρημένων αστείων οργανισμών, Αεραθλητικές λέσχες και οργανισμούς Αργιλομάζης. Η κρατική γραφειοκρατία παραμένει ανενόχλητη, φορείς, οργανισμοί, νομικά πρόσωπα, επιτροπές, ομάδες εργασίας, δεκάδες χιλιάδες διοικητικά συμβούλια.

Οι νόμοι για τον Καλλικράτη που θα εξοικονομούσαν εκατοντάδες εκατομμύρια δεν έχουν εκδοθεί ακόμα. Οι δημοτικές επιχειρήσεις, που από 6.000 θα μειωθούν σε 2.000, βρίσκονται ακόμα στη θέση τους. Η ηλεκτρονική συνταγογράφηση, τα διπλογραφικά, η μηχανοργάνωση των νοσοκομείων βρίσκονται ακόμα σε πειραματικό στάδιο. Αυτόν το μήνα είναι που θα παραιτηθεί ο υπουργός, αν θυμάμαι καλά τη δήλωσή του; 18 μήνες μετά, δεν έχει γίνει, δεν υπάρχει καν σχέδιο για την απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας, περιμένουν τους συνδικαλιστές να συντάξουν το σωστό νόμο. Ένα μήνα μετά την αποκάλυψη συνδικαλιστικών σωματείων που επιδοτούνται με 5 εκατομμύρια ετησίως από τη ΔΕΚΟ-εργοδότη τους, το Υπουργείο Εργασίας προϋπολογίζει κονδύλι 19,2 εκατομμυρίων προς «συνδικαλιστικές οργανώσεις». Τα προγράμματα ΕΣΠΑ συνεχίζουν να πηγαίνουν, αντί για τις επιχειρήσεις, προς το ίδιο το κράτος. Την εκκλησία, τις νομαρχίες, τα συνδικαλιστικά σωματεία, τις κρατικές εταιρείες. Για να οργανώσουν τα «αρχεία» τους, για να «εκπονήσουν μελέτες αντιμετώπισης της εργοδοσίας», για «προσκυνηματικό τουρισμό». Η κρατική διαφήμιση συνεχίζει να κατευθύνεται στον Τύπο του εκβιασμού, στα Μέσα που με την καταστροφολογία πιέζουν για συνέχιση της κρατικής χρηματοδότησης.

Η απελευθέρωση της κρουαζιέρας απέτυχε, η απελευθέρωση των δημόσιων μεταφορών μετατέθηκε για μετά από 3 χρόνια, όταν θα έχουμε χρεοκοπήσει, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων ήταν ένα από τα πιο επιτυχημένα σύντομα ανέκδοτα. Οι ελεγκτικοί και φοροεισπρακτικοί μηχανισμοί εξακολουθούν να μην εισπράττουν φόρους, μεγάλοι γκρίζοι τομείς του ευρύτερου δημοσίου αρνούνται να εργαστούν σε μια ιδιότυπη λευκή απεργία. Στις πρόσφατες προαγωγές αξιωματικών, δεκάδες στρατιωτικοί σε παραγωγική ηλικία αποστρατεύτηκαν πάλι νεότατοι.

Στις ΔΕΚΟ ξεκινάνε νέα προγράμματα εθελούσιων εξόδων των εργαζομένων με πρόωρες συντάξεις, που θα χρεοκοπήσουν ακόμα περισσότερο τα ταμεία. Οι νέοι κανονισμοί εργασίας στις ΔΕΚΟ δεν έχουν εφαρμοστεί ακόμα. Συζητάνε αν θα παίρνουν 18,5 ή 17,5 μισθούς το χρόνο. Τα ασφαλιστικά ταμεία ακόμα συζητάνε τα νομοσχέδια για να εισπράξουν τις ανείσπρακτες οφειλές. Τα πρόστιμα από την Κοινότητα συνεχίζονται, η επιχείρηση δημιουργίας χώρων επεξεργασίας των σκουπιδιών που θα αντικαταστήσουν τις παράνομες χωματερές ναυάγησε στην Κερατέα. Αντί για χρηματοδότηση της εργασίας, ετοιμάζεται πάλι επιδότηση ανέργων για να απασχοληθούν επί εξάμηνο σε «βοηθητικές εργασίες» του Δημοσίου. Ετοιμάζονται δηλαδή οι επόμενες διαδηλώσεις και καταλήψεις με αίτημα τη μονιμοποίηση στο Δημόσιο μετά από 6 μήνες.

Περίληψη προηγούμενων: Οι πρωτογενείς δαπάνες του δημοσίου κατά τη διάρκεια της 5ετίας διπλασιάστηκαν. Το ετήσιο έλλειμμα εκτινάχθηκε στα ύψη. Οι οριζόντιες μειώσεις μισθών και συντάξεων δεν θα μπορούσαν να αλλάξουν την εικόνα. Όλες οι διαρθρωτικές αλλαγές που συνιστά η ευρωπαϊκή κοινότητα και το νομισματικό ταμείο αναβάλλονται, μένουν μισές, εφαρμόζονται με τόση καθυστέρηση που έχουν χάσει τη δυναμική τους. Το πελατειακό κράτος, ο παρασιτισμός ως οικονομικό σύστημα, η σπατάλη και η λεηλασία του δημόσιου πλούτου, είναι πάντα μπροστά μας. Το «βαθύ κράτος» αντιδρά σε κάθε προσπάθεια αλλαγής, σε κάθε ορθολογικό περιορισμό του λειτουργικού κόστους, σε κάθε μείωση της γραφειοκρατίας, κάθε στροφή στην παραγωγικότητα. Σαμποτάρει όλες τις διαρθρωτικές αλλαγές και μετά λέει ότι το Μνημόνιο «δεν βγαίνει». Δεν έχει εφαρμοστεί τίποτα από τις συστάσεις της ευρωπαϊκής κοινότητας και το μέτωπο της ακινησίας λέει ότι η ευρωπαϊκή πολιτική απέτυχε.

Η κυβέρνηση βρίσκεται σε αδιέξοδο. Στα λόγια συμφωνεί και εφαρμόζει το πρόγραμμα της ευρωπαϊκής κοινότητας, στην πράξη συντάσσεται με το «αντιμνημονιακό μέτωπο», κάνει κατενάτσιο, προσπαθεί να καθυστερήσει τις αλλαγές. Για το μέτωπο της καθυστέρησης έτσι κι αλλιώς είναι εχθρός, αλλά συγχρόνως χάνει και την άλλη Ελλάδα, αυτή που ελπίζει σε μια αλλαγή, που έχει κάθε συμφέρον να ξεφύγει από το χρεοκοπημένο, άδικο, παρασιτικό σύστημα. Σε λίγο δεν θα ’χει πουθενά φίλους. Η ίδια η χώρα βρίσκεται σε κρίσιμο σημείο. Οι αντίρροπες δυνάμεις έχουν οδηγήσει σε μια ισορροπία της ακινησίας. Ένα βήμα μπρος, ένα πίσω. Η «χρεοκοπία σε αναστολή» έρχεται πιο κοντά ως χρεοκοπία σκέτη.

Σομαλία με Ακρόπολη !!!

@του Τάκη Μίχα

Είναι γνωστός ο χαρακτηρισμός της Ρωσίας ως «Άνω Βόλτα με πυρηνικά». Με την ίδια ακριβώς λογική μπορεί πια κανείς να αρχίσει να χαρακτηρίζει την Ελλάδα ως μια «Σομαλία με Ακρόπολη». Και εδώ ακριβώς-και όχι στην ψήφιση μεταρρυθμιστικών νόμων- έγκειται το μεγάλο πρόβλημα φερεγγυότητας της Ελλάδας προς τους σημερινούς και μελλοντικούς δανειστές της.

Αν ήσασταν διευθύνων σύμβουλος ενός συνταξιοδοτικού ταμείου στη Δύση και σας ζητούσε η κυβέρνηση της Σομαλίας να της δανείσετε χρήματα είτε μέσω αγοράς ομολόγων η απευθείας, τι απόδοση θα ζητούσατε; Δεν θα ζητούσατε τουλάχιστον 1000% και δεν θα θέτατε ως χρονικό όριο αποπληρωμής το πολύ την μια εβδομάδα; Το ενδιαφέρον είναι ότι ακόμα και αν η κυβέρνηση της Σομαλίας σας παρουσίαζε ένα κατάλογο μεταρρυθμιστικών νόμων-από άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων μέχρι μαζικές ιδιωτικοποιήσεις- το αίτημα σας θα παρέμενε αμετάβλητο. Γιατί; Διότι απλούστατα γνωρίζετε ότι η κυβέρνηση της Σομαλίας ελέγχει απλά ένα τετράγωνο στην πρωτεύουσα Μογκαντίσου και το υπόλοιπο ελέγχεται είτε από ακραίους Ισλαμιστές είτε από διάφορες συμμορίες. Με άλλα λόγια αυτό που θα σας έκανε να διστάζετε να δανειοδοτήσετε την τοπική κυβέρνηση δεν είναι τόσο η διάθεση της να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις όσο το γεγονός ότι και να ήθελε δεν θα μπορούσε.

Με άλλα λόγια το πρόβλημα της Σομαλίας είναι πρόβλημα διακυβέρνησης και όχι μεταρρυθμίσεων. Η Σομαλία είναι ένα «κράτος υπό κατάρρευση» (failed state) και όχι απλά ένα «χρεωκοπημένο κράτος» (insolvent state). Αυτή είναι μια λεπτή αλλά κεφαλαιώδους σημασίας διάκριση που θα έχει συνεχώς μεγαλύτερη σημασία και για εμάς καθώς και η Ελλάδα σιγά αλλά σταθερά μετατοπίζεται από την δεύτερη κατηγορία στην πρώτη. Με άλλα λόγια το πρόβλημα σήμερα στην Ελλάδα δεν είναι πια η ψήφιση οποιουδήποτε νόμου. Το θέμα είναι πλέον ότι η κυβέρνηση σταδιακά χάνει την δυνατότητα άσκησης της εξουσίας στην επικράτεια, η οποία περνάει σε ομάδες με συγκροτημένη ατζέντα που όπως και οι ισλαμιστές ενδιαφέρονται απλά για την κοινωνική καταστροφή. Ορισμένα παραδείγματα:


Tο κίνημα «δεν πληρώνω» (τους ιδιώτες όχι τους δημοσίους υπαλλήλους) .
H ύπαρξη ολόκληρων περιοχών όπου το κράτος δεν ασκεί κυριαρχία(Κερατέα)
Ο ξυλοδαρμός , ο προπηλακισμός και η δολοφονία πανεπιστημιακών, δημοσιογράφων, πολιτικών και εργαζομένων(MARFIN) που αρνούνται να υποταχθούν στις επιταγές των τζιχαδιστων της αριστεράς .
Η καταστροφή δημόσιας ιδιοκτησίας.
Οι καταλήψεις δημοσίων χώρων (δρόμων κτιρίων εκπαιδευτηρίων)

Το θέμα δεν απλά η εμφάνιση αυτών των φαινομένων αλλά και το γεγονός ότι συνοδεύονται από τρία χαρακτηριστικά:

Την έλλειψη βούλησης η αδυναμία της κυβέρνησης να εμποδίσει/τιμωρήσει όσους πρωταγωνιστούν στις προαναφερθείσες δραστηριότητες
Το γεγονός ότι σταδιακά τα γεγονότα αυτά αρχίζουν να θεωρούνται φυσιολογικό μέρος της καθημερινότητας και ότι η μοναδική επιλογή αποτελεσματικής αντίστασης που έχει το άτομο είναι η «έξοδος»(δηλαδή να εγκαταλείψει την χώρα.)
Το γεγονός ότι όλα αυτά τα φαινόμενα δεν αποτελούν «αυθόρμητες» μορφές «αγανάκτησης» αλλά πολύ καλά οργανωμένες μορφές δράσης από την Σαχαμπ της αριστεράς που έχουν ως στόχο την ολοκληρωτική κατάλυση της αστικής δημοκρατίας.

Με άλλα λόγια η Ελλάδα σήμερα αποτελεί μια ζώνη «σύρραξης χαμηλής έντασης»(low level conflict”) από την οποία η αναφορά σε γενικές αρχές δικαίου και κοινούς αποδεκτούς θεσμούς έχει αρχίσει να χάνει κάθε νόημα. Σε αυτό λοιπόν το πλαίσιο το πρόβλημα όπως ανάφερα δεν είναι πλέον πρόβλημα solvency (χρεωκοπίας) αλλά πρόβλημα governance(διακυβέρνησης).Με όλες τις επιπτώσεις που θα έχει αυτό για την μελλοντική πορεία της χώρας.

Το κόμμα των αναποφάσιστων

Του ΠΑΝΟΥ ΣΩΚΟΥ

Είναι πρωτοφανής η αναξιοπιστία του πολιτικού συστήματος στις μέρες μας, έτσι όπως αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις.

Δεν είναι μόνο η ραγδαία φθορά της κυβέρνησης. Αυτή μάλλον είναι φυσιολογική, λόγω της σκληρής λιτότητας που έχει επιβάλει στους πολίτες και της αδυναμίας της να ελέγξει την οικονομία. Είναι κι άλλα δύο ενδιαφέροντα στοιχεία: Από τη μια η Ν.Δ., όχι μόνο δεν μπορεί να επωφεληθεί από τη φθορά του ΠΑΣΟΚ, αλλά χάνει κι αυτή δυνάμεις. Κι από την άλλη, τα κόμματα της Αριστεράς, παρ' ότι θα μπορούσε να πει κανείς ότι παίζουν σε προνομιακό γήπεδο, δείχνουν ότι έχουν πιάσει ταβάνι και δεν αυξάνουν την επιρροή τους. Το πιο σημαντικό απ' όλα: Ενα εντυπωσιακό ποσοστό της τάξης του 30% δηλώνει σε όλες τις μετρήσεις αναποφάσιστο και είναι αυτό ακριβώς το ποσοστό που επιβεβαιώνει την αναξιοπιστία του πολιτικού συστήματος, την αδυναμία του να δώσει λύσεις στο πρόβλημα της χώρας, την αμφισβήτηση.

Αυτό το 30% αποδοκιμάζει τα δύο μεγάλα κόμματα, που εναλλάσσονται στην εξουσία, γιατί οδήγησαν με τα λάθη τους την οικονομία στη χρεοκοπία. Επομένως, δεν τα εμπιστεύονται για την έξοδο από την κρίση, που τα ίδια δημιούργησαν. Δεν ενισχύει τα κόμματα της Αριστεράς, γιατί θεωρεί ότι επιμένουν σε έναν καταγγελτικό πολιτικό λόγο, χωρίς εναλλακτική και υλοποιήσιμη πολιτική πρόταση και προοπτική διακυβέρνησης.

Τι θέλει, λοιπόν, αυτό το 30%; Θέλει εκείνοι που ευθύνονται για τα πάθη του λαού και της χώρας να παραδεχθούν τα λάθη τους, να πάψουν να εμφανίζονται ως σωτήρες και να παραμερίσουν. Θέλει όλη την αλήθεια για την οικονομία και όχι μεγάλα και ψεύτικα λόγια, ωραίες υποσχέσεις, που έχουν ως μόνο στόχο την κατάληψη ή τη διατήρηση της εξουσίας. Θέλει να δει αποτελέσματα, για να πειστεί ότι οι θυσίες του λαού πιάνουν τόπο. Θέλει, πάνω απ' όλα, δικαιοσύνη στην κατανομή των βαρών για την αντιμετώπιση της κρίσης. Να νιώσει ότι συμβάλλουν όλοι, ανάλογα με τη δυνατότητά τους και όχι μόνο ο εργαζόμενος λαός, που αντιμετωπίζει, συν τοις άλλοις, το φάσμα της ανεργίας.

Ομως, τίποτα απ' όλα τα παραπάνω δεν βλέπει. Κι εκείνοι που σήμερα διεκδικούν την εξουσία, για να μας σώσουν τάχα από την καταστροφή (σ.σ. είναι οι ίδιοι γαλάζιοι που μας οδήγησαν στην καταστροφή), έχουν μοναδικό στόχο να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη, για να εφαρμόσουν την ίδια πολιτική, που οι Βρυξέλλες αποφασίζουν ούτως ή άλλως. Το παράδειγμα της Πορτογαλίας είναι χαρακτηριστικό. Το κόμμα της κεντροδεξιάς αντιπολίτευσης έριξε τη σοσιαλιστική κυβέρνηση μειοψηφίας, γιατί διαφώνησε με τα μέτρα λιτότητας. Ομως, την επομένη, ο ηγέτης της δήλωσε υποταγή στη Μέρκελ, διαβεβαιώνοντας την ίδια και την Ε.Ε. ότι, αν κερδίσει τις εκλογές, που θα γίνουν στο τέλος Μαΐου, θα εφαρμόσει την ίδια πολιτική. Αυτή που καταψήφισε. Δεν είναι σε διαφορετική θέση ο Α. Σαμαράς στην Ελλάδα.

Το 30% των αναποφάσιστων μπορεί να αποτελέσει το έναυσμα μια νέας εποχής στην ελληνική πολιτική. Αρκεί, όταν έρθει η ώρα της κάλπης, να μη ρίξουν την ψήφο τους όπου τύχει, υποκύπτοντας στις υποσχέσεις των καιροσκόπων και των τυχοδιωκτών της πολιτικής. Αυτή θα είναι μια ψήφος απελπισίας και ακόμη μιας χαμένης ευκαιρίας.

Τα "Γκρι κουστούμια"

Aίφνης, ο Αντ. Σαμαράς, χωρίς να ερωτηθεί ή να προκληθεί, δήλωσε αφενός ότι δεν προτίθεται να συγκυβερνήσει με τον Γ. Παπανδρέου, αλλά και με όσους στήριξαν το μνημόνιο, και αφετέρου ότι δεν πρόκειται να αποδεχθεί εξωθεσμικές λύσεις. Ως γενική δήλωση βουλήσεως δεν έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία. Αποκτά ενδιαφέρον, και μάλιστα μεγάλο, εάν αυτή η δήλωση απαντά είτε σε προτάσεις που του έγιναν είτε σε κινήσεις που γίνονται παρασκηνιακά, προκειμένου να συμβεί ένα από τα δύο ή και τα δύο.

Ο πρωθυπουργός είναι δεδομένο ότι δεν έχει προτείνει στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να συγκυβερνήσουν. Έχει διαφορετική αντίληψη για τις πολιτικές εξελίξεις. Εάν αυτό προέκυπτε ως ανάγκη, έπειτα από εκλογές και εφόσον κανένα από τα δύο κόμματα εξουσίας δεν είχε αυτοδυναμία, είναι άλλης τάξεως πολιτικό ζήτημα, το οποίο λογικό είναι να εξετασθεί τότε και υπό το πρίσμα των συνθηκών που θα είχαν δημιουργηθεί.

Προφανώς, ο Αντ. Σαμαράς δεν αναφέρεται σε κάτι τέτοιο. Λέμε προφανώς, επειδή δεν μπορούμε να φανταστούμε ότι ένας πολιτικός αρχηγός τοποθετείται επί ανύπαρκτων θεμάτων. Εξάλλου, εάν αυτό ήθελε συμβεί, είναι σίγουρο ότι ο Αντ. Σαμαράς, ως σοβαρός πολιτικός που είναι, θα αντιμετώπιζε με διαφορετικό τρόπο μια πραγματικότητα απ’ ό,τι μια υπόθεση εργασίας.

Το ερώτημα, λοιπόν, που προκύπτει είναι σε τι αναφέρεται. Του έχουν γίνει από άλλους παράγοντες και άλλα «κέντρα» σχετικές κρούσεις; Αν ναι, πότε και από ποιους; Είναι στελέχη του κόμματός του; Είναι επιχειρηματίες, εκδότες; Εγχώριοι, της αλλοδαπής; Εάν αυτό όντως έχει συμβεί, μάλλον είναι ορθότερο να το αποκαλύψει τώρα, παρά να στέλνει δημόσια μηνύματα σε ιδιωτικές οχλήσεις.

Δημιουργείται μια αχλύς μυστηρίου που ούτε τον ίδιο και το κόμμα του βοηθά, αλλά ούτε και ευρύτερα τον πολιτικό και δημόσιο βίο. Ακόμα κι αν τίποτα από όλα αυτά δεν συνέβη, και απλώς ήθελε να απαντήσει στη φιλολογία που όντως αναπτύσσεται για την ανάγκη να υπάρξει εθνικό μέτωπο προκειμένου να αντιμετωπιστεί η κρίση, ήταν λάθος ο τρόπος που διάλεξε να το πει. Θα μπορούσε να απαντήσει σε μια σχετική ερώτηση στο πλαίσιο μιας συνέντευξής του. Μ’ αυτό τον τρόπο θα μπορούσε να εξηγήσει αναλυτικά και με επιχειρήματα γιατί αποκλείει σε περίπτωση που παραστεί ανάγκη τη δημιουργία ενός «μεγάλου συνασπισμού» για να αντιμετωπιστεί η κρίση.

Τώρα, με τη γενική δήλωση βουλήσεως, το μόνο που κατάφερε είναι να δημιουργείται ένα μυστήριο περί των τεκταινομένων στα πολιτικά παρασκήνια. Εκτός κι αν αυτό ήθελε. Δύσκολο να το πιστέψουμε, γιατί ως έμπειρος πολιτικός γνωρίζει ότι, όπως στη ζωή το μυστήριο εξάπτει τη φαντασία, έτσι και στην πολιτική το μυστήριο αιμοδοτεί και δεν ακυρώνει το παρασκήνιο. Αν λοιπόν στόχος του ήταν να ανακόψει παρασκηνιακές κινήσεις των οποίων ο ίδιος είναι γνώστης, ήταν λάθος ο τρόπος που αντέδρασε.

Εισάγοντας το μυστήριο στην πολιτική επικαιρότητα, άθελά του αιμοδοτεί το παρασκήνιο και δίνει τροφή σε συνωμοσιολογικές προσεγγίσεις, τη στιγμή που ο δημόσιος βίος και ιδιαίτερα η πολιτική χρειάζονται όσο τίποτε άλλο τον ορθό λόγο.

Αν, λοιπόν, το πρώτο σκέλος (η συγκυβέρνηση) της δήλωσης βουλήσεως του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως ήταν λάθος, το δεύτερο (οι εξωθεσμικές λύσεις) εμπεριέχει αρκετή δόση αλήθειας. Όντως, στο παρασκήνιο ορισμένα «γκρι κουστούμια» ψάχνουν για κυβερνητικές λύσεις οι οποίες ενδεχομένως δεν συνάδουν και με τους δημοκρατικούς κανόνες του κοινοβουλευτισμού.

Μάλιστα, κάποιες από τις λεγόμενες «καλές οικογένειες» των Αθηνών έχουν φτάσει στο σημείο να αναζητούν ακόμα και υπουργούς -είτε από το υφιστάμενο πολιτικό προσωπικό, είτε από ανέστιους ή συνταξιούχους της πολιτικής, είτε από τον επιστημονικό κόσμο και τον επιχειρηματικό χώρο- για να πλαισιώσουν μια δήθεν υπερκομματική κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας.

Κάποιοι από τον λεγόμενο αστικό κόσμο, οι οποίοι δεν υπολήπτονται το πολιτικό κατεστημένο, έχουν αναγορεύσει εαυτούς σε κήνσορες του δημόσιου βίου και στο όνομα δήθεν του εθνικού συμφέροντος -πασπαλισμένου βέβαια με μπόλικη ιδιοτέλεια, αλλά και αφέλεια- αναζητούν προθύμους για να εκτελέσουν το εγχείρημα διάσωσης της χώρας και εξόδου από την κρίση.

Οι ιδιοτελείς ή και αφελείς πιστεύουν ότι μπορούν ερήμην του λαού, των πολιτικών και κοινωνικών οργανώσεων να φτιάξουν μια πολιτική αριστοκρατία η οποία θα αρύεται τη δύναμή της από το επιχειρηματικό κεφάλαιο και θα στηρίζεται από τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Θεωρούν ότι μπορούν μέσω συζητήσεων ιδιωτικών ή δημοσίων, κατ’ οίκον ή σε κλαμπ και λέσχες, να συγκροτήσουν ένα επιτελικό και αποτελεσματικό κυβερνητικό σχήμα, το οποίο μεταξύ άλλων θα έχει ως προτεραιότητα και το να στείλει το πολιτικοκομματικό και συνδικαλιστικό κατεστημένο στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας, ακόμα και στις φυλακές, αφού εκτελέσεις όπως στο Γουδί, πλέον δεν επιτρέπονται.

Τέτοιες συζητήσεις και κινήσεις στο παρασκήνιο όντως γίνονται και μάλιστα το τελευταίο διάστημα έχουν ενταθεί. Αν αυτό είχε στο μυαλό του ο Αντ. Σαμαράς και δήλωσε ότι δεν θα συναινέσει σε εξωθεσμικές λύσεις, ορθώς το έπραξε. Ίσως μάλιστα θα έπρεπε να προχωρήσει και ένα βήμα παραπέρα. Να καταγγείλει ανοιχτά, ίσως και να ονοματίσει, αυτό το παρασκήνιο. Είναι σίγουρο ότι σε μια τέτοια κίνηση θα είχε συμπαραστάτη και τον πρωθυπουργό. Ο οποίος, επίσης, πρέπει να γνωρίζει τα τεκταινόμενα και μάλιστα πρέπει να αναμένει και ένταση των επιθέσεων σε βάρος του ιδίου και της κυβέρνησής του.

Εξάλλου, για να «περπατήσουν» οι εξωθεσμικές λύσεις, προϋπόθεση είναι να πέσει η κυβέρνηση. Η ανακοπή της δυναμικής της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι το δεύτερο βήμα. Βέβαια, τόσο ο Γ. Παπανδρέου όσο και ο Αντ. Σαμαράς θα πρέπει να λάβουν σοβαρά υπ’ όψιν τους ότι όλο αυτό το παρασκήνιο δεν αναπτύσσεται εν κενώ. Βρίσκει ευήκοα ώτα επειδή κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση έχουν μεγάλα ελλείμματα σε επίπεδο πολιτικής στρατηγικής, οικονομικού σχεδίου και υποκειμενικών δυνάμεων.

Τα «γκρι κουστούμια» αναπτύσσουν τις φιλοδοξίες τους και προωθούν τα σχέδιά τους, επειδή η πολιτική τάξη είναι απαξιωμένη, ανάπηρη και εν πολλοίς ανίκανη. Εάν δεν έβρισκαν, δεν θα τα έκαναν, όπως λέει θυμόσοφα και ο λαός μας.

Για να συνοψίσουμε: Λέγοντας ο Αντ. Σαμαράς δεν θα συγκυβερνήσω με τον Γ. Παπανδρέου, απαντά σε μια έρπουσα φημολογία και σε μια υπόθεση εργασίας. Λέγοντας δεν θα συναινέσω σε εξωθεσμικές λύσεις, αναφέρεται σε συγκεκριμένο παρασκήνιο, το οποίο κεντούν σταυροβελονιά -ενίοτε και χοντροκομμένα- ορισμένα «γκρι κουστούμια», άλλα από αφέλεια, άλλα από πραγματική αγωνία για το μέλλον του τόπου και άλλα από ιδιοτέλεια.

Το παρασκήνιο και οι κινήσεις σ’ αυτό φουντώνουν, επειδή το πολιτικό κατεστημένο εμφανίζει κενά, αδυναμίες, χασμωδίες και ανικανότητα. Παπανδρέου και Σαμαράς οφείλουν να διαπαιδαγωγήσουν και να εκπαιδεύσουν τα κόμματά τους και τον λαό στην υπευθυνότητα, προωθώντας τομές, μεταρρυθμίσεις και πολιτικές που αλλάζουν ριζικά την Ελλάδα και την προσαρμόζουν στα νέα δεδομένα που γέννησε η κρίση.

Το αν θα συγκυβερνήσουν είναι ένα ενδεχόμενο που μπορεί κάποτε στο μέλλον να γίνει ή, και το πιθανότερο, να μη γίνει. Όμως, το να συνεννοηθούν και στους κοινούς τόπους να συνεργαστούν είναι ανάγκη και μάλιστα αδήριτη.

Μόνον έτσι μπορούν να σταματήσουν και τα «γκρι κουστούμια» να προβάρουν στο παρασκήνιο φράκα εξουσίας – είτε για τους ίδιους είτε για τους εκλεκτούς τους. Και βέβαια οτιδήποτε ήθελε συμβεί θα πρέπει να υπακούει στους δημοκρατικούς κανόνες του κοινοβουλευτισμού.

Σε μια τέτοια περίπτωση, ουδείς μπορεί να απαγορεύσει σε οποιονδήποτε επίδοξο σωτήρα, ή πρόθυμους αναμορφωτές, να δοκιμάσει την τύχη του για να δει πόσα απίδια πιάνει ο σάκος. Ο έστι μεθερμηνευόμενον, πόσες ψήφους χωράει μία κάλπη...

felnikos.blogspot.com

Δείτε την εκδήλωση για τη Νεο-Μετανάστευση με τη συμμετοχή του Promethian

Το ευχάριστο Παραμύθι των Αγανακτισμένων

Δεν νομίζω ότι αυτά που λέει ο Πάγκαλος είναι χρήσιμα. Όχι μόνο γιατί δεν είναι πάντα σωστά. Αλλά γιατί και όταν είναι σωστά, ο τρόπος που τα λέει δημιουργεί οξύνσεις. Και οι συγκρούσεις σήμερα εξυπηρετούν αυτούς που επενδύουν στη χρεοκοπία. Αυτούς που θέλουν να κατηγορούμε και να δέρνουμε ο ένας τον άλλον στο δρόμο, αντί να σκεφτούμε σοβαρά, να δουλέψουμε για να βρούμε τις λύσεις που θα μας βγάλουν από το φαύλο κύκλο.

Όμως, το θέμα μου εδώ είναι άλλο. Όλοι έχουμε ακούσει και διαβάσει εκατό φορές ότι έχει πει τους δημοσίους υπαλλήλους κοπρίτες. Οι φοιτητές μάλιστα που τον γιούχαραν στο Παρίσι, τον κατηγορούσαν για τις «ύβρεις εις βάρος του ελληνικού λαού». Είπε ο Πάγκαλος τους δημόσιους υπαλλήλους ή τους Έλληνες κοπρίτες; Στ’ αλήθεια ο Πάγκαλος δεν μιλούσε ούτε για τους δημοσίους υπαλλήλους, ούτε για τον ελληνικό λαό. Μιλούσε για το πελατειακό σύστημα, έκανε την αυτοκριτική του. Είχε πει ότι αν πάρεις έναν κοπρίτη και τον διορίσεις στο δημόσιο με αντάλλαγμα την ψήφο του, αυτός και στο δημόσιο κοπρίτης θα μείνει. Λογικό είναι, αφού ξέρει ότι ο διορισμός του είναι προϊόν συναλλαγής και όχι για να δουλέψει.

Έτσι λειτουργεί η προπαγάνδα της διαβολής στην οποία το πολιτικό σύστημα έχει διαπρέψει. Παίρνουν μια λέξη, αλλοιώνουν μια φράση, τα κόμματα βγάζουν οργισμένες ανακοινώσεις, τα παπαγαλάκια στις τηλεοράσεις και τις εφημερίδες το επαναλαμβάνουν χιλιάδες φορές, στο τέλος κανείς δεν ξέρει τι είπε ποιος. Η πολεμική δεν γίνεται ποτέ με προτάσεις, πάντα με προπαγανδιστικά παιχνίδια.

Πριν λίγο καιρό μια εφημερίδα είχε αποκαλύψει το νέο ολίσθημα της Ντόρας. Πρωτοσέλιδα για την εθνική υποχώρηση, καταγγελίες για την εθελόδουλη πολιτικό, τη συμβιβασμένη. Τι είχε πει η άφρων προδότις; Είχε χαρακτηρίσει την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως απλή «σύγκρουση». Κατά το βιβλίο της ιστορίας που έγραφε για το «συνωστισμό» στη Σμύρνη. Τι είχε πει στ’ αλήθεια η Ντόρα; Σε ένα συνέδριο στην Τουρκία με θέμα την ελληνοτουρκική φιλία, είχε πει ότι οι δύο λαοί πρέπει να περάσουν από μία χιλιετία συγκρούσεων σε μία χιλιετία φιλίας.

Πέρυσι, μέσα ενημέρωσης και πολιτικοί κατακεραύνωναν τον Προβόπουλο, τον πρόεδρο της Τράπεζας Ελλάδος. Τι είχε κάνει ο ανάλγητος τραπεζίτης; Ήθελε να καταργηθούν τα ΚΑΠΗ, έστελνε τους συνταξιούχους μας στον Καιάδα. Τι είχε πει στ’ αλήθεια ο κ. Προβόπουλος; Είχε πει πως αν έχουμε φτάσει στο σημείο να κόβουμε τις συντάξεις, να καταργούμε δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα, πρέπει πρώτα να περιορίσουμε άλλα έξοδα, όπως τις εκδρομές των ΚΑΠΗ στο εξωτερικό. Τι ήταν όμως αυτό που στ’ αλήθεια είπε ο κ. Προβόπουλος, η πραγματική αιτία της επίθεσης που δέχτηκε; Δεν αναφερόταν, στην πραγματικότητα, ούτε στους συνταξιούχους ούτε στα ΚΑΠΗ. Αυτό που έλεγε ήταν ότι η δήθεν κοινωνική πολιτική που λέμε ότι έχουμε είναι στην πραγματικότητα πελατειακές σχέσεις καλυμμένες που διανέμουν το κρατικό χρήμα. Τις ίδιες μέρες η δικαιοσύνη διενεργούσε έρευνα για παράτυπες αναθέσεις εκατομμυρίων σε ταξιδιωτικά γραφεία. Αποκάλυψε ακόμα ότι οι μεταφορές μαθητών με τουριστικά λεωφορεία αγγίζουν τη λεηλασία, το κόστος αυξάνεται κάθε χρόνο, έφτασε τα 280 εκατομμύρια και πως έχει γίνει πιο συμφέρον για το κράτος να χαρίζει κάθε χρόνο ένα αυτοκίνητο σε κάθε μαθητή. Ότι οι κοινωνικές δαπάνες της Γραμματείας Νέας Γενιάς μετατρέπονται σε εκδρομές με ιστιοπλοϊκό για τις κομματικές οργανώσεις των πανεπιστημίων. Μέτρα τώρα πόσα συμφέροντα θίχτηκαν απ’ αυτές τις δηλώσεις για να καταλάβεις πού οφείλεται η επίθεση που ακολούθησε.

Αλλά και η άλλη περιβόητη φράση «μαζί τα φάγαμε», έχει ενδιαφέρον. Για να δούμε, αν εσύ δεν τα έφαγες μαζί με τον Πάγκαλο, θυμώνεις; Το αντίθετο, μάλλον, επιβεβαιώνεσαι, λες επιτέλους, άρχισαν να το παραδέχονται. Γιατί δεν πιστεύεις βέβαια ότι τα έφαγε μόνος του ο Πάγκαλος 300 δις παϊδάκια στην Ελευσίνα, ούτε ο Καραμανλής σουβλάκια στη Ραφήνα. Ξέρεις πολύ καλά τι συνέβαινε τόσα χρόνια. Το ξέρεις όταν πληρώνεις «φακελάκια» στη δήθεν δωρεάν υγεία που σου λένε ότι έχεις, φροντιστήρια στη δήθεν δωρεάν παιδεία, «γρηγορόσημα» στην κάθε συναλλαγή σου με το αδηφάγο δημόσιο. Υπάρχει κανείς σήμερα που δεν ξέρει για το ελληνικό, κομματικό, πελατειακό κράτος;

Αυτοί που θυμώνουν, είναι αυτοί που τα έφαγαν μαζί με τον Πάγκαλο. Είναι οι δυσαρεστημένοι κομματικοί πελάτες που βλέπουν ότι η χρεοκοπία του δημοσίου απειλεί το καθεστώς που τους συντηρούσε τόσα χρόνια. Και φωνάζουν, γιουχάρουν, προπηλακίζουν, προσπαθώντας με μια αντιπολιτική, αντικοινοβουλευτική, αντιδημοκρατική εντέλει ρητορική, να μας πείσουν ότι το πρόβλημα περιορίζεται στους «300 που τα έφαγαν απ’ τον κοσμάκη», στο «μπουρδέλο τη Βουλή», στους «κλέφτες» πολιτικούς, στους προδότες. Ώστε κρυμμένοι πίσω από το λιντσάρισμα των «κακών», να διατηρήσουν οι ίδιοι όσο μπορούν τα προνόμιά τους, να μείνουν ανέπαφες οι δομές που γεννούν συνεχώς τη χρεοκοπία.

Δεν μου είναι ιδιαίτερα συμπαθείς οι πολιτικοί που αφού οδήγησαν τα πράγματα ως εδώ, τώρα άνετοι, σχολιάζουν την πραγματικότητα ως παρατηρητές, χωρίς να παίρνουν ούτε καν μια άδεια άνευ αποδοχών, έτσι ως δείγμα ευαισθησίας.

Μου είναι ακόμα λιγότερο συμπαθείς, όμως, εκείνοι οι «αγανακτισμένοι πολίτες» που τους προπηλακίζουν. Γιατί γιουχάρουν τους πρώην εκλεκτούς τους όχι για όσα έκαναν, αλλά γιατί δεν μπορούν να τα συνεχίσουν κι άλλο. Κατηγορούν τους πολιτικούς, τους ξένους, την Τρόικα, την Ευρώπη, γιατί τους χαλάει το παραμύθι.

Μόνο που το δικό τους ευχάριστο παραμύθι ήταν η χρεοκοπία όλων μας.

 

Φώτη Γεωργουλέ

Το ευχάριστο Παραμύθι των Αγανακτισμένων

Φώτη Γεωργουλέ

Δεν νομίζω ότι αυτά που λέει ο Πάγκαλος είναι χρήσιμα. Όχι μόνο γιατί δεν είναι πάντα σωστά. Αλλά γιατί και όταν είναι σωστά, ο τρόπος που τα λέει δημιουργεί οξύνσεις. Και οι συγκρούσεις σήμερα εξυπηρετούν αυτούς που επενδύουν στη χρεοκοπία. Αυτούς που θέλουν να κατηγορούμε και να δέρνουμε ο ένας τον άλλον στο δρόμο, αντί να σκεφτούμε σοβαρά, να δουλέψουμε για να βρούμε τις λύσεις που θα μας βγάλουν από το φαύλο κύκλο.

Όμως, το θέμα μου εδώ είναι άλλο. Όλοι έχουμε ακούσει και διαβάσει εκατό φορές ότι έχει πει τους δημοσίους υπαλλήλους κοπρίτες. Οι φοιτητές μάλιστα που τον γιούχαραν στο Παρίσι, τον κατηγορούσαν για τις «ύβρεις εις βάρος του ελληνικού λαού». Είπε ο Πάγκαλος τους δημόσιους υπαλλήλους ή τους Έλληνες κοπρίτες; Στ’ αλήθεια ο Πάγκαλος δεν μιλούσε ούτε για τους δημοσίους υπαλλήλους, ούτε για τον ελληνικό λαό. Μιλούσε για το πελατειακό σύστημα, έκανε την αυτοκριτική του. Είχε πει ότι αν πάρεις έναν κοπρίτη και τον διορίσεις στο δημόσιο με αντάλλαγμα την ψήφο του, αυτός και στο δημόσιο κοπρίτης θα μείνει. Λογικό είναι, αφού ξέρει ότι ο διορισμός του είναι προϊόν συναλλαγής και όχι για να δουλέψει.

Έτσι λειτουργεί η προπαγάνδα της διαβολής στην οποία το πολιτικό σύστημα έχει διαπρέψει. Παίρνουν μια λέξη, αλλοιώνουν μια φράση, τα κόμματα βγάζουν οργισμένες ανακοινώσεις, τα παπαγαλάκια στις τηλεοράσεις και τις εφημερίδες το επαναλαμβάνουν χιλιάδες φορές, στο τέλος κανείς δεν ξέρει τι είπε ποιος. Η πολεμική δεν γίνεται ποτέ με προτάσεις, πάντα με προπαγανδιστικά παιχνίδια.

Πριν λίγο καιρό μια εφημερίδα είχε αποκαλύψει το νέο ολίσθημα της Ντόρας. Πρωτοσέλιδα για την εθνική υποχώρηση, καταγγελίες για την εθελόδουλη πολιτικό, τη συμβιβασμένη. Τι είχε πει η άφρων προδότις; Είχε χαρακτηρίσει την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως απλή «σύγκρουση». Κατά το βιβλίο της ιστορίας που έγραφε για το «συνωστισμό» στη Σμύρνη. Τι είχε πει στ’ αλήθεια η Ντόρα; Σε ένα συνέδριο στην Τουρκία με θέμα την ελληνοτουρκική φιλία, είχε πει ότι οι δύο λαοί πρέπει να περάσουν από μία χιλιετία συγκρούσεων σε μία χιλιετία φιλίας.

Πέρυσι, μέσα ενημέρωσης και πολιτικοί κατακεραύνωναν τον Προβόπουλο, τον πρόεδρο της Τράπεζας Ελλάδος. Τι είχε κάνει ο ανάλγητος τραπεζίτης; Ήθελε να καταργηθούν τα ΚΑΠΗ, έστελνε τους συνταξιούχους μας στον Καιάδα. Τι είχε πει στ’ αλήθεια ο κ. Προβόπουλος; Είχε πει πως αν έχουμε φτάσει στο σημείο να κόβουμε τις συντάξεις, να καταργούμε δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα, πρέπει πρώτα να περιορίσουμε άλλα έξοδα, όπως τις εκδρομές των ΚΑΠΗ στο εξωτερικό. Τι ήταν όμως αυτό που στ’ αλήθεια είπε ο κ. Προβόπουλος, η πραγματική αιτία της επίθεσης που δέχτηκε; Δεν αναφερόταν, στην πραγματικότητα, ούτε στους συνταξιούχους ούτε στα ΚΑΠΗ. Αυτό που έλεγε ήταν ότι η δήθεν κοινωνική πολιτική που λέμε ότι έχουμε είναι στην πραγματικότητα πελατειακές σχέσεις καλυμμένες που διανέμουν το κρατικό χρήμα. Τις ίδιες μέρες η δικαιοσύνη διενεργούσε έρευνα για παράτυπες αναθέσεις εκατομμυρίων σε ταξιδιωτικά γραφεία. Αποκάλυψε ακόμα ότι οι μεταφορές μαθητών με τουριστικά λεωφορεία αγγίζουν τη λεηλασία, το κόστος αυξάνεται κάθε χρόνο, έφτασε τα 280 εκατομμύρια και πως έχει γίνει πιο συμφέρον για το κράτος να χαρίζει κάθε χρόνο ένα αυτοκίνητο σε κάθε μαθητή. Ότι οι κοινωνικές δαπάνες της Γραμματείας Νέας Γενιάς μετατρέπονται σε εκδρομές με ιστιοπλοϊκό για τις κομματικές οργανώσεις των πανεπιστημίων. Μέτρα τώρα πόσα συμφέροντα θίχτηκαν απ’ αυτές τις δηλώσεις για να καταλάβεις πού οφείλεται η επίθεση που ακολούθησε.

Αλλά και η άλλη περιβόητη φράση «μαζί τα φάγαμε», έχει ενδιαφέρον. Για να δούμε, αν εσύ δεν τα έφαγες μαζί με τον Πάγκαλο, θυμώνεις; Το αντίθετο, μάλλον, επιβεβαιώνεσαι, λες επιτέλους, άρχισαν να το παραδέχονται. Γιατί δεν πιστεύεις βέβαια ότι τα έφαγε μόνος του ο Πάγκαλος 300 δις παϊδάκια στην Ελευσίνα, ούτε ο Καραμανλής σουβλάκια στη Ραφήνα. Ξέρεις πολύ καλά τι συνέβαινε τόσα χρόνια. Το ξέρεις όταν πληρώνεις «φακελάκια» στη δήθεν δωρεάν υγεία που σου λένε ότι έχεις, φροντιστήρια στη δήθεν δωρεάν παιδεία, «γρηγορόσημα» στην κάθε συναλλαγή σου με το αδηφάγο δημόσιο. Υπάρχει κανείς σήμερα που δεν ξέρει για το ελληνικό, κομματικό, πελατειακό κράτος;

Αυτοί που θυμώνουν, είναι αυτοί που τα έφαγαν μαζί με τον Πάγκαλο. Είναι οι δυσαρεστημένοι κομματικοί πελάτες που βλέπουν ότι η χρεοκοπία του δημοσίου απειλεί το καθεστώς που τους συντηρούσε τόσα χρόνια. Και φωνάζουν, γιουχάρουν, προπηλακίζουν, προσπαθώντας με μια αντιπολιτική, αντικοινοβουλευτική, αντιδημοκρατική εντέλει ρητορική, να μας πείσουν ότι το πρόβλημα περιορίζεται στους «300 που τα έφαγαν απ’ τον κοσμάκη», στο «μπουρδέλο τη Βουλή», στους «κλέφτες» πολιτικούς, στους προδότες. Ώστε κρυμμένοι πίσω από το λιντσάρισμα των «κακών», να διατηρήσουν οι ίδιοι όσο μπορούν τα προνόμιά τους, να μείνουν ανέπαφες οι δομές που γεννούν συνεχώς τη χρεοκοπία.

Δεν μου είναι ιδιαίτερα συμπαθείς οι πολιτικοί που αφού οδήγησαν τα πράγματα ως εδώ, τώρα άνετοι, σχολιάζουν την πραγματικότητα ως παρατηρητές, χωρίς να παίρνουν ούτε καν μια άδεια άνευ αποδοχών, έτσι ως δείγμα ευαισθησίας.

Μου είναι ακόμα λιγότερο συμπαθείς, όμως, εκείνοι οι «αγανακτισμένοι πολίτες» που τους προπηλακίζουν. Γιατί γιουχάρουν τους πρώην εκλεκτούς τους όχι για όσα έκαναν, αλλά γιατί δεν μπορούν να τα συνεχίσουν κι άλλο. Κατηγορούν τους πολιτικούς, τους ξένους, την Τρόικα, την Ευρώπη, γιατί τους χαλάει το παραμύθι.

Μόνο που το δικό τους ευχάριστο παραμύθι ήταν η χρεοκοπία όλων μας.

Η Ιδεολογία του Κράτους

Tου Πασχου Μανδραβελη

Μπορούμε να καταλάβουμε γιατί αυτό το πρόγραμμα σταθεροποίησης έπεσε βαρύ στην κυβέρνηση. Είναι κυβέρνηση ενός κόμματος, το οποίο θεοποίησε τον κρατισμό και άσκησε επί μακρόν τις πολιτικές του.

Από την άλλη, όμως, αυτό το πρόγραμμα θα έπεφτε βαρύ σε οποιαδήποτε κυβέρνηση, οποιουδήποτε κόμματος. Ζούμε σε μια κοινωνία που, όχι μόνο από τη μεταπολίτευση, όπως θρυλείται, αλλά από τον Εμφύλιο και μετά είχε ως μόνο ιδεολογικό μπούσουλα την κρατική παρέμβαση. Από αυτήν την κοινωνία προέρχονται τα κόμματα, από αυτά τα κόμματα προέρχονται τα στελέχη τους. Τις μόνες παραστάσεις που έχουν και τη μόνη ιδεολογική επεξεργασία που έκαναν, είναι αυτό που λένε οι πολίτες μπροστά σε δέκα εκατοστά χιονιού: «Μα, πού είναι το κράτος;».

Η αλλαγή του ιδεολογικού Παραδείγματος δεν είναι εύκολη υπόθεση. Ο κρατισμός έχει απολιθωθεί στη σκέψη όλων. Οχι μόνο των κυβερνητικών στελεχών, αλλά και των αντιπολιτευόμενων· στη μείζονα και στην παλαβή αντιπολίτευση. Κυριαρχεί ακόμη κι εκεί που θα έπρεπε να είναι κόκκινο πανί, π. χ. στους μαζικούς φορείς των επιχειρηματιών. Βλέπουμε, για παράδειγμα, Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης από τη μια να θρηνούν για τις «σπατάλες του κράτους» και ταυτόχρονα να ωρύονται κατά των ιδιωτικοποιήσεων. Να χύνουν δάκρυα για τα ελλείμματα και να αναρωτιούνται γιατί το κράτος δεν δημιουργεί επιπλέον ελλείμματα, συντηρώντας την κρατικοδίαιτη ανάπτυξη.

Η οικονομική κρίση πύκνωσε τον πολιτικό χρόνο, αλλά όχι και τον ιδεολογικό. Μπορεί η κυβέρνηση να είναι αναγκασμένη να παίρνει μέτρα που πριν από δύο χρόνια δεν μπορούσαμε να τα διανοηθούμε, αλλά δεν μπορεί να τα μεταφράσει ούτε να τα δικαιολογήσει παρά μόνο λέγοντας «τι να κάνουμε; μας αναγκάζουν οι αγορές, η Ε. Ε., το Μνημόνιο και το κακό συναπάντημα». Από την άλλη πλευρά, η κοινωνία βρίσκεται σε μια απέραντη θολούρα. Αντιλαμβάνεται ότι το προηγούμενο μοντέλο έφαγε τα ψωμιά του, αλλά δεν έχει ξεκάθαρο ποιο είναι το καινούργιο μοντέλο. Δεν το ξεκαθαρίζει και κανείς. Μαθαίνει για παράδειγμα τις σπατάλες στο σύστημα υγείας και αμέσως μετά βλέπει τους θρήνους των τηλεπαρουσιαστών για τους γιατρούς που τάχαμου θα πληρώνονταν 600 ευρώ τον μήνα. Ενώ όλοι οι πολίτες κατανοούν αυτό που είπε ο Αντονι Γκίντενς, ότι «το κράτος είναι πλέον πολύ μεγάλο για τα μικρά και πολύ μικρό για τα μεγάλα», δεν υπάρχει ακόμη ένα επεξεργασμένο ιδεολογικό Παράδειγμα για μια χώρα με μικρότερο και διαφορετικό κράτος. Επόμενο είναι όλοι να στρέφονται στο μόνο πράγμα που ξέρουν και προπαγανδίζει ένα ολόκληρο σύστημα Μέσων Ενημέρωσης, διανοούμενων, καθηγητών ΑΕΙ, συνδικαλιστών και πολιτικών.

Αυτό το χάσμα μεταξύ της πολιτικής και ιδεολογίας, μεταξύ δηλαδή της ανάγκης λήψης άμεσων αποφάσεων και των αναγκαίων κοινωνικών συναινέσεων, κάποιες φορές γεφυρώνεται με επίκληση του εθνικού κινδύνου της χρεοκοπίας και τις περισσότερες φορές με ημίμετρα. Μόνο που τώρα τα πράγματα έχουν φτάσει στο απροχώρητο. Χωρίς τα λεφτά των αγορών το κράτος πρέπει τάχιστα να μειωθεί και να αλλάξει. Παρά τις αντιστάσεις του συστήματος και τη δυσθυμία των κυβερνητικών στελεχών η χώρα δεν έχει άλλο δρόμο. Ούτε άλλο χρόνο να σπαταλήσει...

Ε Ι Μ Α Σ Τ Ε Π Α Ν Τ Ο Υ ! ! !

Σε μια Ελλάδα παγωμένη από το χιονιά, χιλιάδες φοιτητές, μαθητές και νέοι κάθε ηλικίας βγήκαν στους δρόμους της χώρας και απόλαυσαν το τελευταίο τριήμερο της Αποκριάς με χορό … πολύ χορό !!!

Τι κι αν ο ουρανός ήταν γκρίζος, τι κι αν την προηγούμενη ήταν στρεσαρισμένοι πίσω από ένα γραφείο ή και ακόμη άνεργοι για μήνες. Στην καρδιά κάθε πόλης, μεγάλης και μικρής, το χαμόγελο και το κέφι ήταν σε θέση πρωταγωνιστή.

Το μπάσο του dj ηχούσε μέσα σε κάθε τσιμεντένια γειτονιά και άνθρωποι με διαφορετικά προβλήματα, ενδιαφέροντα ή απόψεις, άνθρωποι τυχεροί και λίγοτερο τυχεροί, άνθρωποι από κάθε οικογένεια, άνθρωποι σαν και μας … χόρευαν για να δείξουν ότι πάνω από κάθε Χρέος και Οικονομική Δυσκολία, ο άνθρωπος είναι πάνω από όλα !!!

Και μέσα στην έξαψη και την ενέργεια του Καρναβαλιού, μέσα στη βροχή και στο χιόνι, χορεύαμε !!!

Κάποιοι συχνά αποκαλούν όλους εμας που γεννηθήκαμε back @80ies και πέρα, Χαμένη Γενιά, που ίσως έχασε λίγο χρόνο για να φανεί. Χωρίς καμία ευθύνη γι’αυτό, η γενιά μας κουβαλάει ένα τεράστιο κοινωνικό και οικονομικό χρέος. Από την πρώτη μέρα στο σχολείο μαθαίναμε ότι πρέπει να διαβάζουμε για να περάσουμε στις εξετάσεις και να μαζεύουμε πτυχία και διπλώματα, δίχως ποτέ καμία Αρχή να αναρωτηθεί ποιός θα μας δώσει δουλειά μια μέρα. Κι αν οι φρενήρεις ρυθμοί που όλοι γεμίζαμε κάποτε χαρτιά εξειδίκευσης (ξένες γλώσσες, μουσική, υπολογιστές κα) έχουν παγώσει από την παράνοια του Χρέους και του Μνημονίου, είναι γιατί πλέον συνειδητοποιήσαμε με πίκρα μεγάλη ότι τα χρήματα που τόσο καιρό μετράγαμε επιδεικτικά τώρα ξαφνικά είναι χρωστούμενα. Δημιουργώντας μία κατάσταση μιζέριας και απαισιοδοξίας, και έναν διογκώμενο κυνισμό που τρέπεται σταθερά σε μηδενιστική καρικατούρα έτοιμη να ξεσπάσει σαν καταιγίδα σε κάθε κόμμα και πολιτικό. Και αναρωτιέσαι, που πήγε το Χρυσό Μέλλον μας !!!

Και κάπου ανάμεσα στο χορό και στο γέλιο όλα αλλάζουν.

Από τη στιγμή που καταλαβαίνεις ότι όλα αυτά τα χρόνια που είχες επενδύσει σε χαρτιά και εξειδίκευση πάνε άδικα, αφού ο τρόπος για να εργαστείς κάπου είναι ίδιος με την εποχή των παππούδων μας, connections και μόνο connections … Αρχίζεις και αναρωτιέσαι μήπως το να κάνω κάτι δεν ειναι μόνο πιθανό, αλλά και απαραίτητο !!! Τα πάντα έχουν αλλάξει και έχουν αλλάξει προς το χειρότερο. Δεν αρκεί ούτε να εργαστείς περισσότερο, ούτε καλύτερα, γιατί απλά δεν φτάνει !

Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για να σου βρούνε λύσεις οι “-νταρηδες “.

Η Χαμένη Γενιά συνειδητοποιεί πως πρέπει να εκμεταλλευτεί την ενέργεια της νιότης της, χωρίς εμπειρία, μόνο με το ένστικτο και το θράσος. Είναι ώρα να οργανωθούμε και να βγούμε μπροστά !!!

Χορεύαμε μέσα σε δρόμους με πολύ κίνηση, κίνηση ευχάριστη, ανθρώπινη. Κι αυτό μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε το πόσο απελευθερωτικός είναι ο χορός, διώχνει όλο τον θυμό και φέρνει κέφι. Αλλάζαμε μορφές … τη μία ήσουν χαριτωμένο γουρουνάκι την άλλη εξωτική βραζιλιάνα, και η πιο αστεία μάσκα ή στολή σου έδινε άλλη μορφή. Χωρίς να είσαι στημένος σε δήθεν bars-clubs, αυθόρμητα χορεύεις, διασκεδάζεις. Και παρά το κρύο και τον αέρα … ιδρώνεις. Αισθάνεσαι τα πόδια σχεδόν πέτρινα και βαριά, αλλά συνεχίζεις. Και σε κοιτάνε απορημένοι οι “-ντάρηδες” και λένε:

“μα αφού είσαι κουρασμένος γιατι συνεχίζεις ?” …

Γιατί μπορώ και θα το πάω μέχρι τέλους !!!

“Και χορεύοντας πιστεύεις ότι αλλάζει τίποτα, αντί να διασκεδάζεις δεν πας να βρεις καμιά δουλειά ?”

Το έκανα !!! Αλλά ξέρεις τί … δεν βρήκα, γιατί εσείς που με πρότρεπετε έτσι απλά, εσείς οι ίδιοι με απορρίπτετε …

Για τους περισσότερους από εμάς η διασκέδαση ήταν ή είναι το stepping stone της ανεργίας και της μερικής απασχόλησης.

Αυτό που χρειάζεται η γενιά μας δεν είναι μια ατελειώτη Λιτότητα, δεν είναι μια επανάληψη των ευθυνών μας, δεν είναι παχνιδάκια ενοχής. Αυτό που χρειάζεται κάθε νέος άνθρωπος είναι ενέργεια, έμπνευση, μία αίσθηση ότι δεν θα χάσει την δυνατότητά του για Αλλαγή. Και αυτό που χρειαζόμαστε όλοι ανεξαιρέτως είναι μία νέα αίσθηση χαράς και διασκέδασης.

Μέσα στις μεγάλες λεωφόρους ο ρυθμός του dj άλλαζε συνεχώς μέσα στον παγωμένο αέρα. Χιλιάδες αγόρια και κορίτσια τραγουδούσαν, ούρλιαζαν, αγκαλιάζονταν και χόρευαν για ένα Μέλλον δίχως Φόβο.

Πριν όλα αυτά ξεκινήσουν, ο μεγαλύτερος φόβος για μένα και τους φίλους μου ήταν ότι ωριμάζουμε για να κληρονομήσουμε ένα πιο δύσκολο κόσμο από τους γονείς μας, χωρίς ποτέ να έχουμε το θάρρος να αμφισβητήσουμε όλα αυτά που μας έφεραν εδώ.

Δεν φοβάμαι πια !

Με φόντο την κυνική απάθεια μιας Χαμένης Γενιάς στο να εκπαιδεύεται για να δει ο ένας στο πρόσωπο του άλλου έναν ακόμη ανταγωνιστή σε ένα πραγματικά άσχημο κόσμο, το νέο πνεύμα της Αλληλεγγύης και της Συνεργασίας θα τυφλώσει με τη σαφήνεια των στόχων του. Δεν είμαστε πια μια Χαμένη Γενιά !!!

Ό,τι και να έρθει από δω και πέρα, η Πολιτική της Δημιουργίας έχει

επιστρέψει.