«Κρύβουν την αλήθεια», αν δεν θες να αντιμετωπίσεις την αλήθεια.

 

 

Αυτή η χώρα έχει επιτύχει την εικονική πραγματικότητα και έξω απ’ το διαδίκτυο. Ζει μια «second life». Υπάρχει μια πραγματικότητα, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των 27 χωρών, όλων των κυβερνήσεων, του υπόλοιπου πλανήτη. Και υπάρχει και η ελληνική. Διάλεξε πραγματικότητα. Απλώς, μετά, δεν υπάρχει «αποσύνδεση».

 

 του Φώτη Γεωργελέ

 

Μέσα σε μια δεκαετία καταφέραμε από πρωτογενές πλεόνασμα του κρατικού προϋπολογισμού 5% το 1999, να φτάσουμε σε έλλειμμα 10% το 2009. Σε λεφτά είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό. Ενώ τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας είχαμε πλεόνασμα, ενώ ακόμα και το ολυμπιακό 2003 το έλλειμμα ήταν μόλις 1,2 δις, την καταστροφική τριετία το έλλειμμα πήγε 4,5 δις το 2007, 11,5 δις το 2008, 24 δις το 2009. Χωρίς τους τόκους. Με τους τόκους 36 δις. Τι έγινε αυτά τα χρόνια; Πώς μπορούμε να γυρίσουμε πίσω, να σταματήσουμε τη σπατάλη και τη λεηλασία; Κανείς δεν απαντάει σ’ αυτό, λένε μόνο «Αντίσταση στη χούντα του ΔΝΤ».

Στην πραγματικότητα του υπόλοιπου πλανήτη Γη, η Ελλάδα δεν προχωράει στις μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται, δεν εφαρμόζει το πρόγραμμα της Ευρώπης και του Νομισματικού Ταμείου, δεν μειώνει τη σπατάλη του κράτους. Στην πραγματικότητα της Ελλάδας, κατηγορούμε την κυβέρνηση γιατί εφαρμόζει το «Μνημόνιο των ξένων επικυρίαρχων». Τα απίστευτα ελληνικά Μέσα την κατηγορούν και για τα δυο. Ταυτοχρόνως.

Αφού χωριστήκαμε στο ψεύτικο δίλημμα μνημόνιο-αντιμνημόνιο, φέτος η διαχωριστική γραμμή είναι συναινετικοί-αντισυναινετικοί. Προτιμάμε να πεινάσουμε παρά να υποκύψουμε, όχι στη συναίνεση, γράφουν τα γαλάζια δίκτυα που προετοιμάζουν τον επόμενο πρωθυπουργό της δραχμής. Ιταμή επέμβαση των ξένων, ριγούν τα τηλεοπτικά δελτία, θέλουν να απαγορεύσουν την αντιπολίτευση. Θέλει η ευρωπαϊκή κοινότητα να απαγορεύσει την αντιπολίτευση; Μα αντιπολίτευση σ’ αυτή τη χώρα κάνει ο Πολ Τόμσεν. Αυτός μόνο λέει ότι δεν είναι δυνατόν να επιβαρύνετε συνέχεια τους ίδιους για να χρηματοδοτείτε την υπέρβαση των δαπανών του κράτους.

Η ΝΔ και η Αριστερά κάνουν τη συνεπέστερη συμπολίτευση στην κυβέρνηση. Η κυβέρνηση συμφωνεί με την τρόικα το πρόγραμμα σωτηρίας και δεν το εφαρμόζει. Η δήθεν αντιπολίτευση τη σιγοντάρει να μην το εφαρμόσει. Το παιχνίδι που παίζεται ένα χρόνο τώρα, με ψευδείς αντιθέσεις, τεχνητές εντάσεις και κρυφή συναίνεση, λέγεται εσωτερική αναδιανομή του χρέους. Αρνούνται να πειράξουν το μηχανισμό χρηματοδότησης της εκλογικής πελατείας των κομμάτων και προσπαθούν να περάσουν το λογαριασμό στον ιδιωτικό τομέα και τους νέους. Δεν πειράζουν την κρατική και κομματική γραφειοκρατία, τα δικά τους εισοδηματικά και ασφαλιστικά προνόμια, τις δικές τους υπηρεσίες, φορείς, οργανισμούς, επιτροπές, διοικητικά συμβούλια, οδοιπορικά, αμοιβές μελών, αποζημιώσεις, επιδόματα και αφήνουν τη νέα γενιά χωρίς δουλειά, χωρίς ταμεία και χιλιάδες επιχειρήσεις σε ασφυξία.

Σύσσωμο το πολιτικό σύστημα προσπαθεί να προστατεύσει το «μαγαζάκι» του. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει την πτώχευση της χώρας. Με συντονισμένες διακομματικές προσπάθειες αποπροσανατολισμού, κρύβει την πραγματικότητα. Μπερδεύει τους πολίτες με ψεύτικα διλήμματα. Τα καταφέρνει γιατί ενώ η πλειονότητα της κοινωνίας βλέπει ευνοϊκά τις μεταρρυθμίσεις, στο πολιτικό, συνδικαλιστικό, δημοσιογραφικό σύστημα οι μεταρρυθμιστικές δυνάμεις είναι μειοψηφία. Η ευρωπαϊκή κοινότητα δεν θέλει να απαγορεύσει την αντιπολίτευση. Θέλει το τελείως αντίθετο. Θέλει να βάλει το δίλημμα για να σπάσει ακριβώς την κρυφή διακομματική συναίνεση.

Τις προηγούμενες μέρες η Μαρία Δαμανάκη από τις Βρυξέλλες, με 81 μόνο λέξεις, έθεσε το πραγματικό δίλημμα: Ή συντονίζουμε την πραγματικότητά μας με την πραγματικότητα των Ευρωπαίων εταίρων μας ή συνεχίζουμε στη δικιά μας εικονική πραγματικότητα. Μόνο που αυτή η πραγματικότητα θα είναι πια κάπου κάτω απ’ την Ευρώπη, κοντά στη Λιβύη. Χρεοκοπημένα μέσα ενημέρωσης και κόμματα της χρεοκοπίας, ακόμα και μέσα στο δικό της, έπεσαν αμέσως να τη φάνε. Κι αυτό είναι αποκαλυπτικό και πολύ επικίνδυνο. Δείχνει ότι σιγά-σιγά ωριμάζει στο σύστημα εξουσίας της προηγούμενης περιόδου, σ’ αυτό το σύστημα που οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία, η ιδέα ότι μπροστά στην προοπτική να γίνουμε «φυσιολογική χώρα» και να σταματήσει η λεηλασία, το ενδεχόμενο ενός τριτοκοσμικού μέλλοντος δεν είναι και πολύ άσχημο. Θα τυπώνουν πληθωριστικές δραχμές στον Χολαργό, θα απομυζούν το δημόσιο οι κομματικοί τους στρατοί, η διαπλεκόμενη επιχειρηματικότητα θα παίρνει δουλειές και προμήθειες όπως πάντα, τα χρεοκοπημένα ΜΜΕ θα κρύψουν τη χρεοκοπία τους μέσα στη γενική χρεοκοπία, θα ιδιοποιούνται τη δημόσια γη στα Βατοπέδια, τα λεφτά των ταμείων με τα τοξικά ομόλογα και με τον πλούτο που συσσώρευσαν όλα αυτά τα χρόνια θα αγοράσουν και την υπόλοιπη Ελλάδα για ένα κομμάτι ψωμί. Οι υπόλοιποι βέβαια θα χρεοκοπήσουν, οι μισθοί θα γίνουν 200 ευρώ και οι νέοι θα ψάχνουν δουλειά στη Βουλγαρία. Είναι πολλοί όμως αυτοί που ποντάρουν στη χρεοκοπία της χώρας κρυμμένοι πίσω από «πατριωτικά» συνθήματα, «αδιαπραγμάτευτες» στάσεις και νοσταλγίες για την «ελληνική» δραχμή.

Μετά από 20 μήνες έντονου διαλόγου, όμως, κανείς δεν δικαιούται να λέει δεν ήξερα. «Κρύβουν την αλήθεια», αν δεν θες να αντιμετωπίσεις την αλήθεια.

Μπροστά στη Νέα Μεταπολίτευση

  Γιώργος Κοντογιάννης

Οι πλατείες γεμίζουν τα βράδια στο κέντρο της Αθήνας. Οι πλατείες γεμίζουν από πολίτες που αυτοχαρακτηρίζονται αγανακτισμένοι.

Αγανακτισμένοι για τα μέτρα συνεχούς και άδικης λιτότητας.

Αγανακτισμένοι από την απουσία πραγματικής κυβέρνησης που να μπορεί να διαπραγματευθεί υπέρ των συμφερόντων του λαού.

Αγανακτισμένοι για την απουσία υπεύθυνης και αξιόπιστης αντιπολίτευσης.

Αγανακτισμένοι για την έλλειψη εθνικής συνεννόησης μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων της χώρας με στόχο την εφαρμογή μιας άλλης πολιτικής ικανής να βγάλει τη χώρα από την κρίση.

Αγανακτισμένοι από την έλλειψη ισχυρού μετώπου που θα μπορεί να αντισταθεί στις επιδιώξεις οικονομικών λόμπυ που ποντάρουν στη χρεοκοπία της χώρας.

Αγανακτισμένοι, ίσως, και με τους ίδιους τους εαυτούς τους επειδή στις τελευταίες εκλογές πολλοί εξ αυτών παρασυρμένοι από τις σειρήνες των μέσων ενημέρωσης προτίμησαν να πάνε για μπάνιο από το να ψηφίσουν, επιτρέποντας έτσι την απόλυτη κυριαρχία δυνάμεων που αποδεικνύονται κατώτερες των περιστάσεων.

Αυτοί οι σιωπηλοί αγανακτισμένοι πολίτες που μέχρι σήμερα διαδηλώνουν με έναν πρωτόγνωρο ειρηνικό τρόπο στις πλατείες της χώρας, σηματοδοτούν την έναρξη μιας διαδικασίας που θα οδηγήσει στη νέα μεταπολίτευση.

Εκεί, κάτω από τα σκαλιά της Βουλής, διαμορφώνονται οι συνθήκες που θα οδηγήσουν στην ακύρωση όλων όσων βρισκόμαστε στο πάνω μέρος της πλατείας, εντός της Βουλής και δεν εννοούμε να καταλάβουμε ότι αν θέλουμε να διασώσουμε την πολιτική και τη δημοκρατία, πρέπει πρώτα απ’ όλα να αλλάξουμε τους εαυτούς μας, να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι.

Πρέπει να εγκαταλείψουμε λογικές, νοοτροπίες και αντιλήψεις που μας οδήγησαν έως εδώ.

Πρέπει να αποδείξουμε στο λαό ότι καταλάβαμε τα λάθη μας.

Πρέπει να πείσουμε τους πολίτες ότι πλέον πάνω από τη βουλευτική μας έδρα και το συμφέρον του κόμματός μας, θέτουμε το συμφέρον της πατρίδας. Μιας πατρίδας που σχεδόν όλοι –άλλος πολύ κι άλλος λιγότερο- λεηλατήσαμε, ή στην καλύτερη περίπτωση δεν σεβαστήκαμε όσο και όπως θα έπρεπε.

Η ιδιαιτερότητα των αγανακτισμένων πολιτών που κατακλύζουν τις πλατείες είναι ότι ακόμα δεν έχουν ηγέτη. Ίσως και να μην αποκτήσουν ποτέ. Κάθε μέρα, όμως, που περνά το κίνημα αυτό αντί να αποδυναμώνεται εντείνεται.  Και αυτό υποδηλώνει ότι αν κάποια στιγμή υπάρξει έκρηξη, θα είναι τόσο ισχυρή και τόσο βίαιη  που η πλατεία Ταχτίρ θα μοιάζει παράδεισος!

Ως πολιτικά πρόσωπα τον δρόμο τον ξέρουμε. Το ερώτημα είναι αν έχουμε το θάρρος να τον ακολουθήσουμε.

Δεν είναι καθόλου παρήγορο να ακούς από νέους σε ηλικία βουλευτές, μεγάλων κομμάτων, ότι «πρέπει να κινηθούμε έτσι ώστε να είμαστε παρόντες και στην επόμενη Βουλή, για να έχουμε λόγο στις εξελίξεις που θα έλθουν». Δηλαδή, εκείνο που ενδιαφέρει είναι η επανεκλογή τους; Κρύβονται πίσω από την ταμπέλα του κόμματος και σιωπούν με σκοπό να δυσαρεστήσουν όσο το δυνατόν λιγότερους και με στόχο να επανεκλεγούν; Και ποιος τους είπε ότι η σωτηρία της χώρας έχει σχέση με την δική τους επανεκλογή; Ίσως, τελικά, η χώρα να μη χρειάζεται πολιτικούς που ενδιαφέρονται μόνο για την επανεκλογή τους.

Οι αγανακτισμένοι πολίτες πρέπει να καταλάβουν ότι τη λύση πρέπει να τη δώσουν πολιτικοί. Έτσι γίνεται στις δημοκρατίες. Τις λύσεις τις δίνουν οι πολιτικοί. Ούτε ο στρατός, ούτε τα μέσα ενημέρωσης, ούτε οι επιχειρηματίες, ούτε οι παπάδες, ούτε οποιοσδήποτε άλλος εξωθεσμικός παράγων. Και αν εκτιμούν ότι αυτοί οι 300 δεν τους εκπροσωπούν σωστά, πρέπει να εκλέξουν κάποιους άλλους 300. Έτσι λειτουργεί η δημοκρατία.

Εμείς δε οι Βουλευτές, πρέπει να καταλάβουμε πως όταν ορκισθήκαμε στο Ευαγγέλιο, ορκισθήκαμε να φυλάττουμε το Σύνταγμα και τους νόμους και να υπερασπιζόμαστε τα συμφέροντα του λαού και της πατρίδας. Δεν ορκισθήκαμε να αγωνισθούμε για να διαμορφώσουμε συνθήκες που θα ευνοήσουν την επανεκλογή μας ή για να υπηρετούμε τα πρόσκαιρα συμφέροντα του ενός ή του άλλου κόμματος και των αρχηγών τους.

Αν λοιπόν λαός και πολιτικοί κατανοήσουμε αυτές τις βασικές αλήθειες, τότε και λύση στα προβλήματα της χώρας θα βρούμε, αλλά και εμείς, με το νέο τρόπο σκέψης και αντίληψης που πρέπει να υιοθετήσουμε, θα είμαστε εκείνοι που θα πρωταγωνιστήσουμε στη δημιουργία της νέας μεταπολίτευσης.

Η νέα μεταπολίτευση ξεκίνησε. Αν θα είμαστε ή όχι παρόντες, εξαρτάται από εμάς τους ίδιους.

''Αγανακτισμένος'' με Παπακωνσταντίνου αλλά γιατί διστάζω να κατέβω στο Σύνταγμα

Ο γνωστός ραδιοφωνικός παραγωγός Βασίλης Αδαμόπουλος, δηλώνει αγανακτισμένος τόσο με τον υπουργό Οικονομικών , όσο και με τους ''συνδικαλιστές της ελίτ'' και τους νεόπλουτους εξεγερμένους.

 

H αλήθεια είναι ότι τελευταία, κάθε φορά που βλέπω τον Παπακωνσταντίνου με πιάνει κάτι. Νιώθω το λαρύγγι μου να στεγνώνει και τις παλάμες μου να ιδρώνουν. Ιδιαίτερα όταν διακρίνω αυτό το ελαφρώς ειρωνικό υπομειδίαμα του τύπου: "Δεν πα να λέτε, εγώ θα κάνω ότι μου γουστάρει!"

Είναι ο ίδιος ακριβώς τύπος που πριν από μερικές μέρες μας "απειλούσε" ότι από τα μέσα Ιουλίου δεν θα υπάρχει σάλιο, με αποτέλεσμα να σηκωθούν από τις τράπεζες μέχρι και τα χιλιάρικα των καταθέσεων.

Για να βγει δύο μέρες μετά χαμογελαστός και να μας αναγγείλει ότι: "δεν υπάρχει πρόβλημα και ότι τα λεφτά θα τα πάρουμε κανονικά!"

Αγανακτώ. Δεν το κρύβω.

Φόρος και στη γκαζόζα...

Είναι ο ίδιος τύπος που πετσόκοψε τους μισθούς και τις συντάξεις.

Ο ίδιος που έβαλε φόρο μέχρι και στη γκαζόζα.

Ο ίδιος που μας οδηγεί σε σύνταξη μετά …θάνατον.

Ο ίδιος που χαμογελαστός ορκιζόταν καμιά δεκαριά φορές ότι δεν πρόκειται να πάρει νέα μέτρα και όταν του έδειξαν τους όρκους του κατάμουτρα, απάντησε με κυνισμό: "Ε, εγώ είμαι το πρόβλημα;"(!!!)

Αγανακτώ. Και το σκέφτομαι σοβαρά εδώ και μέρες να κατεβώ κι εγώ στο Σύνταγμα και μάλιστα με την κατσαρόλα μου.

Κάθε φορά όμως που φτάνω στην πόρτα αναρωτιέμαι: Θα είμαι ευπρόσδεκτος σε αυτή τη αγανακτισμένη συγκέντρωση;

Γιατί ο Παπακωνσταντίνου (και φυσικά ο Παπανδρέου και φυσικά η τρόικα) δεν είναι οι μοναδικοί που με κάνουν να αγανακτώ.

Εκτός από τους πολιτικούς, τους νυν και τους πρώην που μας έφτασαν ως εδώ αγανακτώ και με τους…άλλους.

Συνδικαλιστές των 6000 ευρώ

Αυτούς που μονίμως είναι στο απυρόβλητο και ως αθώες περιστερές νέμονται τους κόπους των "κορόϊδων" παριστάνοντας τους ανήξερους.

Ενδεχομένως, μάλιστα να διαγκωνίζονται και για μια θέση στις πλατείες της αγανάκτησης.

Να κατεβώ λοιπόν κι εγώ στο Σύνταγμα αλλά αναρωτιέμαι:

Θα συναντήσω εκεί και άλλους αγανακτισμένους με τα ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ tours;;;;

Tους μισθούς των 6000 ευρώ κάποιων χειριστών κλάρκς στο λιμάνι και των λοιπων προνομίων των εκλεκτών της κομματοκρατίας που τώρα (κατόπιν εορτής) οι παντες αφορίζουν;;;;;

Με τις πλασματικές υπερωρίες χιλιάδων εργαζομένων του Δημοσίου και το γεγονός ότι ενώ μειώθηκαν μισθοί και συντάξεις το κόστος μισθοδοσίας των υπουργείων ...αυξήθηκε (!!!!!)

Θα αγανακτήσουμε για τα πανωσηκώματα, τα παίγνια στις περιφερειακές μπαρμπουτιέρες και τα γαμησιάτικα στις Ρωσίδες, Ουκρανές και λοιπές αλλοδαπές πουτάνες που σπαταλήθηκαν τα λεφτά που παίρναμε από την Ευρώπη για να εκσυγχρονίσουμε την αγροτική παραγωγή μας;;;;

Νεόπλουτοι με ευρωπαϊκές επιδοτήσεις

Θα αγανακτήσουμε για τις πισίνες, τα κότερα, τα πανάκριβα ταξίδια, τα 4x4, τις χλιδάτες διακοπές, τα αυθαίρετα ή μη εξοχικά, τις μεζονέτες στα ΒΠ και στα ΝΠ, όπου κατέληγαν οι ευρωπαϊκές επιδοτήσεις που μας δίνονταν για να προσαρμοστούμε και να εκπαιδευτούμε στις νέες τεχνολογίες και φυσικά τα δανεικά κονδύλια;

Θα αγανακτήσουμε για το όργιο της φοροδιαφυγής που εκτόξευε και εκτοξεύει (και αυτή) κάθε χρόνο τα ελλείμματα και τις δανειακές μας ανάγκες;

Μόνο οι πλούσιοι φοροδιαφεύγουν σε αυτό τον τόπο και οι off shores; Ή μήπως για τη φοροδιαφυγή είναι αποκλειστικά υπεύθυνο και μόνο το κράτος που δεν πιάνει τους φοροφυγάδες;

Τα φακελάκια, τα γρηγορόσημα και τα μαύρα λεφτά σε μια χώρα που σχεδόν αυτοβούλως διέλυσε την παραγωγή της, επειδή οι πολίτες της αποφάσισαν μέσα σε ένα όργιο δανεικής ευδαιμονίας να μετατραπούν σε παρόχους υπερεκτιμημένων υπηρεσιών μας αγανακτούν;

Αυτά σκέφτομαι και διστάζω να κατεβώ.

Ψυχοθεραπεία το Σύνταγμα

Αλλά από την άλλη οι φίλοι μου με ζορίζουν.

"Έλα ρε παιδί μου, έστω για ψυχοθεραπεία! Να τα χώσουμε!!! Να βρίσουμε και τον Πάγκαλο!!! Να φάμε και κανένα σουβλάκι".

Τελικά μπορεί να περάσω…

Όμως, σουβλάκι σίγουρα δεν θα πάρω.

Όπως με πληροφόρησε αγανακτισμένος φίλος το "βρώμικο" στις καντίνες που στήθηκαν πέριξ του Συντάγματος πωλείται προς 5 Ευρώ, το ένα.

Φυσικά χωρίς απόδειξη…

TEDxAthens - 10 Policy ideas missing from Greece

Κυριάκος Πιερρακάκης

Πραγματική Δημοκρατία τώρα

 

Είμαστε απλοί άνθρωποι. Είμαστε σαν κι εσάς: άνθρωποι που κάθε πρωί πηγαίνουν να σπουδάσουν, να εργαστούν ή να βρουν δουλειά, άνθρωποι που έχουν οικογένεια και φίλους. Είμαστε άνθρωποι που εργάζονται σκληρά κάθε ημέρα για να ζήσουν και να προσφέρουν ένα καλύτερο μέλλον στους γύρω μας.

Κάποιοι από εμάς είναι προοδευτικοί, κάποιοι άλλοι συντηρητικοί. Μερικοί έχουν «πιστεύω», μερικοί δεν έχουν. Μερικοί έχουν συγκεκριμένη ιδεολογία, και άλλοι είναι απολίτικοι.  Ολοι μας όμως είμαστε ανήσυχοι και θυμωμένοι  από τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις που βλέπουμε γύρω μας. Από τη διαφθορά των πολιτικών, των επιχειρηματιών, των τραπεζιτών... Από το ότι οι απλοί άνθρωποι αισθάνονται αβοήθητοι.

Αυτή η κατάσταση μας πληγώνει όλους καθημερινά.  Ομως αν ενωθούμε μπορούμε να την αλλάξουμε. Ήρθε η ώρα να ξεκινήσουμε το χτίσιμο μιας καλύτερης κοινωνίας.

Πιστεύουμε ότι:

-Προτεραιότητα για κάθε προηγμένη κοινωνία πρέπει να είναι η ισότητα, η πρόοδος, η αλληλεγγύη, η ελευθερία της συμμετοχής στον πολιτισμό, την οικολογική βιωσιμότητα και την ανάπτυξη, την ευημερία και την ευτυχία των ανθρώπων.

-Υπάρχουν βασικά δικαιώματα που πρέπει να προστατεύονται στην κοινωνία μας: το δικαίωμα στη στέγαση, την απασχόληση, τον πολιτισμό, την υγεία, την εκπαίδευση, την πολιτική συμμετοχή, την ελεύθερη προσωπική ανάπτυξη, τα δικαιώματα του καταναλωτή, το δικαίωμα για μια υγειή και ευτυχισμένη ζωή.

-Με τον τρόπο που λειτουργούν σήμερα η κυβέρνηση και το οικονομικό μας σύστημα αδυνατούν να αντιμετωπίσουν αυτές τις προτεραιότητες και αυτό αποτελεί πλέον εμπόδιο για την πρόοδο των ανθρώπων.

-Δημοκρατία σημαίνει κυβέρνηση του λαού (δήμος = λαός, κράτος = κυβέρνηση), και αυτό θα πρέπει να συμβαίνει. Αντίθετα, ξέρουμε όλοι ότι το πολιτικό μας σύστημα δεν θέλει καν μας ακούσει. Το καθήκον τους θα έπρεπε να είναι να μεταφέρουν τη φωνή μας στα εθνικά και διεθνή θεσμικά όργανα, να διευκολύνουν την συμμετοχή των πολιτών μέσα από κανάλια άμεσης επικοινωνίας, να λειτουργούν προς όφελος της ευρύτερης κοινωνίας και όχι υπέρ των πλουσίων που ευημερούν εις βάρος μας, όχι ακολουθώντας πιστά μονάχα τις προσταγές των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων τα οποία έχουν επιβάλει τη δικτατορία και την κομματοκρατία.

-Η συγκέντρωση της εξουσίας στα χέρια των λίγων παράγει ανισότητα, προκαλεί εντάσεις, φέρνει αδικία, η οποία οδηγεί στη βία. Κι εμείς την απορρίπτουμε.Το απαρχαιωμένο οικονομικό μοντέλο παγιδεύει την ατμομηχανή της κοινωνίας μέσα σε ένα φαύλο κύκλο όπου οι λίγοι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι πολλοί βουλιάζουν στη φτώχεια τη μιζέρια. Και έτσι καταρρέουμε. Μοναδικός σκοπός του συστήματος είναι η συσσώρευση κεφαλαίων σε βάρος της αποτελεσματικότητας και της ευημερίας της κοινωνίας.

-Η σπατάλη πόρων οδηγεί στην καταστροφή του πλανήτη, δημιουργώντας ανεργία και οι καταναλωτές πολίτες αποτελούν μέρος του κέντρου βάρους σε ένα μηχάνημα σχεδιασμένο να εμπλουτίσει μια μειοψηφία που δεν ξέρει τις ανάγκες μας.

-Είμαστε ανώνυμοι αλλά χωρίς εμάς τίποτα δεν θα μπορούσε να υπάρξει, καθώς εμείς κινούμε τον κόσμο. Αν σαν κοινωνία μάθουμε να μην εμπιστευόμαστε αφηρημένες οικονομικές αποδόσεις που ποτέ δεν ωφελούν τους πολλούς, μπορούμε να εξαλείψουμε τις καταχρήσεις και τις ελλείψεις από τις οποίες σήμερα όλοι υποφέρουμε. Χρειάζεται μια ηθική επανάσταση... Είμαστε άνθρωποι, όχι προϊόντα σε μια αγορά…
 
Για όλα τα παραπάνω, είμαι εξοργισμένος.
Νομίζω ότι μπορώ να το αλλάξουμε.
Νομίζω ότι μπορώ να βοηθήσω.
Ξέρω ότι μαζί μπορούμε.
Παρέα με εμάς. Είναι δικαίωμά σας.

Γιατί δεν μιλάτε, ρε;

Οι μολότοφ φέρνουν ΠΑΣΟΚ, Νέα Δημοκρατία και τίποτ’ άλλο. Δεν το έχετε καταλάβει τόσα χρόνια;

 

ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΔΙΟΣΚΟΥΡΙΔΗ

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑIΑ δέκα χρόνια πήγαν να παρουσιαστούν δύο καινούργιες πολιτικές νεανικές ιδεολογίες. Η μία από τη λεγόμενη «γενιά του άρθρου 16» κι η άλλη από τα οργισμένα νιάτα του Δεκέμβρη του 2008. Κι οι δυο βασίστηκαν σε δύο κινήματα που ακόμα γυρεύουν τη μαζικότητά τους. Η μία δεν ήθελε την ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων και με μπροστάρη τον ΣΥΡΙΖΑ υποτίθεται ότι κέρδισε έναν μεγάλο αγώνα κατά της τότε κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ πήγε να εκμεταλλευτεί την κατάσταση και τοποθέτησε στην ηγεσία του τον Αλέξη Τσίπρα, προσπαθώντας να δείξει πως είναι το νεανικό κόμμα. Η ιστορία από κει και πέρα είναι γνωστή. Η «άνοιξη» του ΣΥΡΙΖΑ οφειλόταν στο «καταχείμωνο» του ΠΑΣΟΚ. Εδώ που τα λέμε, η σχέση των δύο πολιτικών σχηματισμών είναι αντιστρόφως ανάλογη. Όπως βλέπουμε σήμερα τα πράγματα, το άρθρο 16 δεν ψηφίστηκε γιατί ο Παπανδρέου δεν συμμετείχε στην αναθεώρηση του Συντάγματος κι η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ οφειλόταν στην κατακόρυφη πτώση του ΠΑΣΟΚ. Με το που ανέβηκε ο ΓΑΠ, πάνε τα διψήφια ποσοστά του Τσίπρα.

Ο ΔΕΚEΜΒΡΗΣ έχει αναλυθεί αρκετά. Έβγαλε όλες τις κοινωνικές ομάδες στη φόρα. Γιατί και η Αστυνομία, όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα, είναι μια κοινωνική ομάδα που πλακώνει, την πλακώνουν και προσπαθεί ν αντιληφθεί τον ρόλο της στην Ελλάδα της κρίσης. Οι ζυμώσεις που έγιναν έφεραν την ιδέα της αυτο-οργάνωσης, μια κάποια urban αισθητική και τους ηλίθιους που δολοφονούν κόσμο στη Marfin ή πυρπολούν μεροκαματιάρηδες έξω από το Αστυνομικό Τμήμα Εξαρχείων. Κι αυτούς που είναι μόνοι τους. Αυτούς που έχουν αποφασίσει ότι δεν είναι ούτε Παπαρήγα ούτε Παπανδρέου. Αυτούς που πάνε όπου πάει η επιβίωσή τους.

ΜΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΦΕΡΘHΚΑΜΕ στην Παπαρήγα, το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που ανεβαίνει γιατί ακολουθεί τη μασονική πρακτική. Ή είσαι μαζί τους ή να κόψεις το λαιμό σου. Τέρμα. Όσον αφορά τον Καρατζαφέρη, θα ζει όσο ζει η τηλεόραση και ψήνει τους μετανιωμένους πατριώτες της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ με τα ευφυολογήματά του. Οι φασίστες, όσο βασίζονται στο εθνικό αίμα μας, θα είναι ελάχιστοι. Όσο στο «οι μετανάστες μάς παίρνουν τις δουλειές», θα πρέπει να απαντούν στο ερώτημα: «ποιες δουλειές;». Και όσο στο «οι μετανάστες μάς σφάζουν», θα χάνουν το δίκιο τους, γιατί μετά κάποιος ανεγκέφαλος από αυτούς θα σφάζει έναν κακόμοιρο. Έχει η ανθρώπινη ζωή, ακόμα, τη σημασία της.

ΓΡAΦΩ OΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠAΝΩ προσπαθώντας ν’ απαντήσω στο γενικό ερώτημα των τελευταίων ημερών μετά τα έντονα κρούσματα βίας: «Μα, κάποιος δεν πρέπει να μιλήσει;» Ποιος; Οι opinion leaders παρατηρούν όσα συμβαίνουν σαν τους θεούς στην αρχαία τραγωδία. Ενώ έχουν βάλει το χεράκι τους στην ολική κρίση που ζούμε, συζητούν με το κοινό τους λες και πρώτη φορά πάτησαν το πόδι τους στη χώρα τούτη. Οι καναλάρχες ψάχνουν για αίμα, αρκεί να μην είναι το δικό τους, κι οι πολιτικοί τζογάρουν στους νεκρούς των δρόμων για να διαφυλάξουν τη θέση τους. Οι μολότοφ φέρνουν ΠΑΣΟΚ, Νέα Δημοκρατία και τίποτ’ άλλο. Δεν το έχετε καταλάβει τόσα χρόνια;

Η ΓΕΝΙA ΤΩΝ ZEROES είναι αυτή που γαλουχήθηκε με την ειρωνεία των μεγαλυτέρων ότι είναι απολιτίκ και ηλίθια. Είναι η γενιά που μεγάλωσε με τους φιλελεύθερους γονείς που άφησαν τον γκόμενο να κοιμάται σπίτι, τριπλασιάσαν το χαρτζιλίκι, έστειλαν το μικρό στην Αγγλία κι εξαγόρασαν έτσι την ασυλία τους. Είναι η γενιά που μεγάλωσε πιστεύοντας πως οι παππούδες της είναι πλούσιοι και κρύβουν τα μασούρια μέσα στο στρώμα. Τώρα, όμως, που όλοι αυτοί χρεοκόπησαν, δεν θα έπρεπε να αρθρώσει δημόσια τον λόγο της; Αλλιώς, όποιος συνεχίζει να πληρώνει τον λογαριασμό, θα κάνει και κουμάντο.

Ευχάριστες υποσχέσεις & ο Δρόμος της Αλήθειας

Φώτης Γεωργουλέ

 

Υπήρχαν και σωστά σημεία σε όσα είπε ο Αντώνης Σαμαράς για την Οικονομία. Αλλά το Ζάππειο 2 συνολικά, ήταν άλλη μια ξεκάθαρη κοροϊδία. Δεν χρειάζεται να εξετάσεις ένα-ένα τα μέτρα για να το καταλάβεις. Αρκεί να αναρωτηθείς: υπήρχε κάτι δυσάρεστο σε όσα είπε; Ούτε ένα. Θα μειώσει τους φόρους, θα μειώσει τη φορολογία των μερισμάτων, θα μειώσει το ΦΠΑ, θα επιστρέψει τα χρήματα που χρωστάει το κράτος, θα επιδοτήσει τα δάνεια πρώτης κατοικίας, θα καταργήσει το πόθεν έσχες για την οικοδομή, θα μειώσει τις ασφαλιστικές εισφορές, θα επιστρέψει την επαναεισαγωγή κεφαλαίων από το εξωτερικό χωρίς δικαιολογητικά, θα αυξήσει τις συντάξεις, θα ενισχύσει τους πολύτεκνους. Θα μοιράσει γενικά λεφτά, όπως έκαναν πάντα. Όλες οι εξαγγελίες ήταν ευχάριστες στ’ αυτιά, μόλις έφτανε στα δυσάρεστα, ο λόγος αυτομάτως γινόταν γενικός. Θα μειωθεί το κράτος, θα γίνουν ιδιωτικοποιήσεις, «δεν θα υποταχθούμε στους συνδικαλιστές». Χαμογελούσαν από κάτω σαρδόνια οι βουλευτές-συνδικαλιστές κύριοι Πουπάκης, Μανώλης και λοιποί.

Μετά από πολλούς μήνες προετοιμασίας, η ΝΔ επανέλαβε τον εαυτό της. Μάζεψε μερικές προτάσεις από αυτές που ήδη κυκλοφορούν στην πολιτική αγορά, που τις λένε ήδη ακόμα και η κυβέρνηση, ακόμα και η Τρόϊκα, και τις παρουσίασε ως καινούργιες. Προσέχοντας φυσικά να επιλέξει μόνο τα ευχάριστα και τίποτα δυσάρεστο, να μην δυσαρεστήσει κανέναν. Πως θα γίνει η δημοσιονομική προσαρμογή, πως θα μειωθεί η σπατάλη, πως θα μειωθεί το έλλειμμα; Θα μοιράσουμε κι άλλα λεφτά ώστε να δημιουργηθεί ανάπτυξη που θα μειώσει το έλλειμμα. Ότι κάναμε δηλαδή πάντα. Βέβαια, δεν είναι μόνο η ΝΔ που τα λέει αυτά, τα ίδια λένε όλα τα κόμματα και το μισό Πασοκ. Γι’ αυτό φτάσαμε στη χρεοκοπία. Μετά από ενάμιση χρόνο όμως κρίσης, δεν είναι ώρα να γίνουμε σοφότεροι και να αντιλαμβανόμαστε την κοροϊδία; Τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει χωρίς επώδυνες αποφάσεις.

Η ΝΔ δεν διάλεξε τον δρόμο της αλήθειας, προτίμησε να κάνει αυτό που ξέρει το ελληνικό πολιτικό σύστημα, ευχάριστες υποσχέσεις που οδηγούν στη χρεοκοπία. Δεν δυσαρέστησε τους ιδιοκτήτες φορτηγών, τους γιατρούς, τους φαρμακοποιούς, τους δασκάλους, τους καθηγητές, τους δικηγόρους, τους αγρότες, παρά λίγο να ψηφίσει αντίθετα και στη μισή ώρα παραπάνω δουλειά των δημοσίων υπαλλήλων. Ικανοποίησε τους επιχειρηματίες με τη φορολόγηση μερισμάτων, όλοι μείναμε ευχαριστημένοι. Ο Αντώνης Σαμαράς επανέλαβε προχθές το «λεφτά υπάρχουν» του Γιώργου Παπανδρέου. Κι αν για τον δεύτερο αναρωτιόμαστε ακόμα αν επρόκειτο για παραπλάνηση ή για εγκληματική αφέλεια, για τον αρχηγό της ΝΔ δεν υπάρχουν αμφιβολίες: Μετά από ενάμιση χρόνο, όποιος λέει ευχάριστα πράγματα, όποιος καθησυχάζει, όποιος υπόσχεται μαγικές λύσεις μηδενισμού του ελλείμματος χωρίς θυσίες, κοροϊδεύει τον κόσμο.

Με αυτή την έννοια, το Ζάππειο 2 ήταν λιγότερο τίμιο κι από τις εξαγγελίες του Κ. Καραμανλή στις εκλογές του 2009. Έμοιαζε με τον Καραμανλή του 2004 που κέρδιζε τις εκλογές σε μια χώρα χωρίς προβλήματα ακόμα. Απλώς άλλαξαν οι λέξεις, η «επανίδρυση» έγινε «επανεκκίνηση». Από την ιστορία των τελευταίων 6 χρόνων, η ΝΔ δεν πήρε κανένα μάθημα, πιστεύει ακόμα ότι η εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία είναι αυτόματη, ότι οι κυβερνήσεις τρώνε τα μούτρα τους και οι αντιπολιτεύσεις λένε ευχάριστες υποσχέσεις μέχρι να ‘ρθει η σειρά τους. Μόνο που πια, δεν θα υπάρχει τίποτα να παραλάβουν.