Πέμπτη, Ιουνίου 19, 2008

Όταν τα άκρα ενώνονται...

Όπως είναι τα τελευταία χρόνια, εν μέσω της διαδικασίας υλοποίησης της παγκοσμιοποίησης, παρατηρείται το φαινόμενο της σύγκλισης, της συσπείρωσης και της συνεργασίας μεταξύ των δυνάμεων που έχουν κοινές ανησυχίες αναφορικά με το μέλλον αυτού του τόπου. Άνθρωποι με διαφορετική μεταξύ τους πολιτική τοποθέτηση, ιδεολογική αφετηρία και διαδρομή, αγωνίζονται από κοινού για μία σειρά ζητημάτων που άπτονται του λαού και της πατρίδας μας και του Ελληνισμού γενικότερα. Οι πατριωτικές φωνές δεν έχουν κάποιο συγκεκριμένο πολιτικό χρώμα, αλλά διαχέονται σε ολόκληρο σχεδόν το πολιτικό φάσμα. Έχει διαμορφωθεί λοιπόν ένας νέος σχετικά πόλος γύρω από τα εθνικά ζητήματα ως αντίβαρο στη λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης. Αυτού του είδους η εθνική αφύπνιση -ιδίως της πατριωτικής αριστεράς- ενοχλεί σφόδρα τους εδώ τοποτηρητές της υπερατλαντικής υπερδύναμης. Η σταδιακή σύμπηξη ενός μετώπου που συνδυάζει και συνδέει τον εθνικό / πατριωτικό αγώνα με τον κοινωνικό / ταξικό έχει θορυβήσει το πολιτικό-οικονομικό και πνευματικό κατεστημένο του τόπου. Μπορεί η συμμαχία αυτή προς το παρόν να περιορίζεται σε επίπεδο κοινών δράσεων αναφορικά με συγκεκριμένα πολιτικά ζητήματα (π.χ. σχέδιο Ανάν, απόσυρση βιβλίου Στ΄ Δημοτικού), ωστόσο σε μία δεδομένη στιγμή, όταν οι συγκυρίες το επιτρέψουν, θα είναι σε θέση να δραστηριοποιηθεί ευρύτερα και να προσεταιριστεί τις μάζες, κάτι που θεωρείται ιδιαίτερα επικίνδυνο για τα συμφέροντά των θιασωτών της Νέας Τάξης. Έτσι κάποιοι έχουν επιδοθεί σε μία προσπάθεια απαξίωσης του «νέου πατριωτικού χώρου»[i]. Πολλοί μάλιστα ανήκοντες στο ξενόδουλο πολιτικό κατεστημένο θα μας πουν, θέλοντας να λοιδορήσουν το πατριωτικό κίνημα, ότι «τα άκρα ενώνονται» και ότι έχουμε να κάνουμε με μία συμμαχία «δύο φασισμών», «του μαύρου και του κόκκινου φασισμού».

Πράγματι σήμερα στην Ελλάδα, τα άκρα ενώνονται, αλλά με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο: το φιλοατλαντικό ΠΑΣΟΚ του Γιωργάκη, η επίσης φιλοατλαντική ΝΔ της Ντόρας, η «Φιλελεύθερη Συμμαχία» της νεοφιλελεύθερης σχολής Μάνου, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι προστατευόμενοί του και συνοδοιπόροι του «αντιεξουσιαστές» και «αντιρατσιστές» τύπου "antifa" έχουν όλοι ταυτόσημες σχεδόν μεταξύ τους θέσεις: εθνοφοβία, «αντιρατσιστική» υστερία, ατομικισμός, αντιχριστιανισμός, «μεταμοντερνισμός», αντιπατριωτισμός, αντιρωσικές και αντισερβικές θέσεις, συγκεκαλυμμένος φιλοϊμπεριαλισμός. Έτσι όλοι οι παραπάνω ακολουθούν μία κοινή και ενιαία γραμμή αναφορικά με πολλά και καίρια ζητήματα: υπέρ του σχεδίου Ανάν, υπέρ των νέων σχολικών βιβλίων του CDRSEE, υπέρ της ελληνοτουρκικής «φιλίας», υπέρ της «πολυπολιτισμικής» κοινωνίας, κατά του «ρατσισμού», κατά του δικαιώματος της Εκκλησίας να έχει λόγο ως προς τα εθνικά θέματα και τα κοινωνικά προβλήματα.

Στα «έγκριτα» τηλεοπτικά κανάλια υπερπροβάλλονται συνεχώς και «όλως τυχαίως» βουλευτές των δύο μεγάλων κομμάτων που πρόσκεινται στην «φιλοαμερικανική πτέρυγα» του χώρου τους (π.χ. η Άννα Διαμαντοπούλου από το ΠΑΣΟΚ και η Ντόρα και ο αδελφός της Κυριάκος Μητσοτάκης από τη ΝΔ), καθώς και στελέχη του αγαπημένου κόμματος του συστήματος, του Συνασπισμού, με πρώτο απ' όλους, τον συνεχώς προωθούμενο «φερέλπιδα» νέο πολιτικό, Αλέξη Τσίπρα. Η ταύτιση απόψεων μεταξύ όλων των παραπάνω ασφαλώς και δεν είναι τυχαία. Η άτυπη σύμπλευση δυνάμεων που κινούνται από τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό μέχρι τον «αντιεξουσιαστικό» χώρο καταδεικνύει την κοινή πηγή προέλευσής τους[ii].

Continue - http://www.resaltomag.gr/214.mag

Γράφει: Ο Κ. Αθανασίου
ΡΕΣΑΛΤΟ. Τεύχος-26

Check the Promethian View -
http://promethians.blogspot.com/2006/07/blog-post_27.html

Δεν υπάρχουν σχόλια: